De aanslagen voorbij

Na de aanslagen bij de marathon in Boston heeft The Shift Network een teleconferentie belegd met drie van de meest vooraanstaande spirituele leiders in Amerika, om hen de gelegenheid te geven hun inzichten betreffende dit geweld en geweld in het algemeen in de wereld over het voetlicht te brengen. De vraag, die al een poosje speelt bij het Centrum voor Innerlijke Vrede, is hoe we dingen daadwerkelijk handelend, geweldloos kunnen veranderen en óf we daarin moeten handelen. In de teleconferentie wordt daarover van gedachten gewisseld. Bij deze de vertaling van het transcript van het gesprek.

De aanslagen voorbij
teleconferentie met James O’Dea, Marianne Williamson & Gary Zukav

(24 april, 2013)

Stephen: Hallo iedereen, en welkom bij een zeer speciale gebeurtenis waartoe we ons moreel en spiritueel toe geroepen voelen die te organiseren, genaamd “De aanslagen voorbij”. Hier Stephen Dinan, grondlegger van The Shift Network.

Omdat we zeer toegewijd zijn aan de evolutie van de mensheid voelden we dat dit echt een moment is, nadat de bommen in Massachusetts zoveel mensen tot in hun kern hebben geraakt en een bloedbad hebben aangericht met hun kielzog angst, om dieper te graven naar de bronnen hiervan en hoe wij een oplossing kunnen zijn, die ons verder brengen, hoe we geestelijk volwassen kunnen zijn in het omgaan met de nasleep van een dergelijke verwoesting en ook om te kijken naar hoe we de omstandigheden creëren waarin dergelijke dingen veel minder vaak voor zullen komen in de toekomst.

Vorige week, op dezelfde dag dat bij de Boston Marathon drie mensen gedood werden en ongeveer 180 anderen gewond raakten, waren er ook aanslagen in Iraq, 20 bommen in Irak die 55 mensen doodden en meer dan 300 verwondden. Er zijn aanslagen in Somalië, over de hele wereld worden voortdurend aanslagen gepleegd. Het is een spoor van verwoesting. Met in zijn kielzog het zinloze geweld roepen deze diepgaande vragen op aangaande de aard van onze menselijkheid en de uitdagingen die voor ons liggen. Het is erg gemakkelijk ons overweldigd te voelen.

Daarom hebben we drie leidende visionairs bijeen gebracht, geestelijke leiders, pioniers die vanavond met ons hun perspectief gaan delen op het geestelijke en praktische begrip om ons te helpen dit soort aanslagen voorbij te gaan en deze als kans aangrijpen voor ons allemaal om te groeien, meer te dienen, ons hart te openen en een nieuw soort paradigma te belichamen.

En daarmee wil ik James O’Dea, Marianne Williamson en Gary Zukav verwelkomen. Ik zal aan ieder van hen een paar woorden wijden.

James is de hoofdpersoon van onze Vrede’s Ambassadeur Training, werk voor Amnesty International, Het Instituut van Noetic Sciences (begrip-wetenschappen), heeft onlangs de Nautilus Silver Award voor zijn boek gekregen.

Stephen: Welkom, James.

James: Bedankt Stephen.

Steven: Ook bij ons is Marianne Williams. Zij is een van de werkelijk meest toegejuichte geestelijke schrijvers en lectoren van onze tijd. Zij heeft tien boeken in de New York Times bestsellerslijst gehad. Zij is een van mijn inspiraties op het terrein van het bij elkaar brengen van geest en gepassioneerd handelen in de wereld. Zij is in alle belangrijke media geweest en werkte van diepgaand geestelijk werk tot op het vlak van politieke veranderingen.

Welkom, Marianne.

Marianne : O, dank je zeer, Stephen.

Steven: Ook bij ons is Gary Zukav, die een fantastisch artikel heeft geschreven over de aanslagen, om dit telefoongesprek vanavond de sporen te geven. Hij is vermaard auteur van vele boeken, waaronder de “Dancing Wu Li Masters” en “The Seat of the Soul”. Hij heeft zoveel boeken geschreven en die hebben geleid tot 35 gastoptredens in de Oprah Winfrey Show en bijna 6 miljoen van zijn boeken in druk en heeft gewoon veel diepgang en hart en ziel in alles wat hij doet.

Dus Gary, bedankt dat je erbij bent.

Gary: Graag gedaan, Stephen.

Stephen: Goed, Ik ka nu het faciliteren van vanavond overdragen aan Philip Hellmich, onze Directeur van Vrede in de Zomer van Vrede. En hij gaat deze conversatie faciliteren in een biddende wake en in een meditatie van hoe we na de aanslagen verder komen.

Een paar woorden over Philip. Hij heeft 14 jaar besteed aan het Zoeken naar Gemeenschappelijke Basis, is conflict vergeten om te zoeken naar vrede in tijden van crisis. Hij is echt een van de meest toegewijde vrede opbouwers in de wereld.

Dus welkom, Philip.

Philip: Geweldig, Steven. Dank je wel. Het is verrukkelijk hier te zijn. Dit onderwerp is ons allen, die deelnemen aan het gesprek, dierbaar en een onderwerp waar ik in het bijzonder sensitief over ben, vier jaar in Sierra Leone gewoond hebbende voor de oorlog en terugkerend met vrede opbouwende missies, heb ik uit de eerste hand de impact gezien van dodelijke bommen op geliefden. Het zien van dergelijke gruweldaden kan het hart openbreken door een reis die nogal beangstigend en overweldigend kan lijken en tegelijkertijd is het een reis als we dieper ingaan op dat brekende hart. Het kan ons dieper in onze eigen menselijkheid brengen en naar authentiekere expressies van dienstbaarheid in de wereld van wat Andrew Harvey “Heilig Activisme” zou noemen.

Dus wat ik graag zou doen is de panelleden elk uitnodigen om een paar minuten te beginnen met een paar opmerkingen om de toon te zetten. En ik wil mensen die luisteren uitnodigen om stand-by te zijn om vragen te stellen door *2 in te drukken, waar we zo aan toe komen.

Dus Gary, hoe zou je verder willen gaan en met deze dialoog willen beginnen voor ons?

Gary: Dank je Philip. Dat is prachtig wat je zegt, vooral over het hart dat openbreekt. Ik zou willen kijken naar wat het betekent omdat deze ervaringen in Boston en Colombine en in Sandy Point en zoveel andere plekken ons een mogelijkheid geven te besluiten hoe we gaan handelen, of we gaan reageren hetgeen wil zeggen handelen zoals we dat in het verleden hebben gedaan en meer van dezelfde gevolgen creëren die we in het verleden hebben gecreëerd. Bijvoorbeeld, reageren met woede, gerechtigheid, wraakzucht of dat we gaan reageren op, wat betekent dat we eerder dan onbewust en onmiddellijk te reageren, ons best doen om alles wat we voelen te ervaren — en vaak in tijden zoals deze is dat zeer pijnlijk — en terwijl we het voelen de meest gezonde, gegronde en helende handeling die we maar kunnen doen proberen te bereiken. Als we dat doen scheppen we macht, echte macht.

Dus wil ik zeggen tegen degene die me vanuit Boston een email stuurde, zeggende: “ Wil je alsjeblieft bidden voor de mensen in Boston?” dat ik dat zal doen en dat ik dat heb gedaan. En mijn gebed is dat ieder van ons die geraakt is door deze actie en de pijn dat het in ons heeft veroorzaakt, die ervaring zal gebruiken om geestelijk te groeien, deze pijn en doodsangst en deze ervaringen van rouw en verlies en wanhoop of woede en gerechtigheid niet zal verkwisten. Maar dat we in plaats daarvan de moed zullen hebben om te ervaren hoe deze somatisch aanvoelen in ons lichaam. Schenk, terwijl we deze voelen, aandacht aan de gedachten die wij denken.

Als wat je voelt pijnlijk is, als de gedachten kritisch zijn of oordelend, weet dan dat dat alles een ervaring is die zijn oorsprong vindt in angst en dat daarop handelen meer van wat er in Boston en Irak en Somalië en Sandy Point en de Kruistochten en de Holocaust en in het bloedbad van Amerikaanse culturen en mensen is gebeurd.

Met andere woorden, ik voel dat we op een buitengewoon tumultueus en uniek moment in de menselijke geschiedenis zijn beland. Er is nog nooit eerder zoiets geweest.

Wij zijn in een periode van transformatie en datgene wat transformeert is menselijk bewustzijn. Terwijl het transformeert en ons gewaarzijn buiten de begrenzing van de vijf zintuigen brengt, toont het ons een nieuw potentieel, het potentieel van een nieuw soort kracht, niet slechts het vermogen om te manipuleren en te controleren wat nu nergens toe leidt, maar de kracht die ons op één lijn brengt met de meest gezonde, hele delen van onszelf, de delen die de intentie hebben, het deel dat de intentie van vergeving heeft, helderheid, nederigheid en liefde. Dat is de ziel, bekrachtigt het op één lijn brengen van de persoonlijkheid met de ziel.

Dus daar zullen we over praten als we de bommen in Boston bespreken en wat we eraan kunnen doen omdat de werkelijke vraag is wat het effect van handelen is? Hoe komt het dat na duizenden jaren proberen vrediger te zijn of op zijn minst enkele tientallen jaren, we nog steeds niet vredig zijn? Hoe komt het dat er zoveel lijkt te desintegreren? En ik heb daarover een paar gedachten die ik verlang te delen, en ik kijk er echt naar uit te horen wat ook jullie gedachten zijn, de jouwe, Marianne en de jouwe, James, en die van jullie die naar dit programma luisteren en die zullen bellen. Want ik voel dat    we opeen tijdstip zijn van groot gewaarzijn potentieel en verantwoordelijkheid, gewaarzijn van onze verantwoordelijkheid, gewaarzijn van wat wij bijdragen aan ons eigen leven, wat hetzelfde is als wat wij bijdragen aan het collectieve bewustzijn.

Ik wil jullie zeer bedanken, Stephen en The Shift Network, dat jullie mij hier hebben uitgenodigd en me in staat te stellen om enkele van mijn gedachten en iets van mijn hart te delen.

Philip: Prachtig, Gary. Gary, hartelijk dank.

Marianne, wil jij verdergaan en ook enkele openingszinnen zeggen?

Marianne: Goed. En dank je wel, Gary. Dat was zo mooi. En voortgaand op zijn vragen over effect en waar we heengaan voor zover het handelen betreft, denk ik dat op een praktisch niveau het probleem niet is dat ons hart is gebroken door de bommen in Boston. Ik denk op een praktisch en op een essentieel zeer relevant niveau, dat het probleem erin schuilt dat ons hart niet is gebroken door de bommen en al die andere plaatsen. En zoals velen hebben opgemerkt en waar Gary zelf over heeft gesproken, kan dit breken van harten waarde hebben.

We hoorden de media over alle slachtoffers in Boston praten en we hebben een vergelijkbare ervaring met de kinderen in Newtown. We hebben hun namen leren kennen, wie zij  waren, wat zij die morgen deden, hoe ze hun geliefden vaarwel kusten en er verandert iets in ons. Het was zo hard. Het had zo’n impact. Het was zo hallo, mensen zoals wij, mensen in ons land, kinderen zoals onze kinderen, mensen die marathons in Boston lopen die dezelfde dingen doen die wij willen doen en die wij doen, onze familie, onze vrienden en buren, dat niets de impact kon dempen. Het werkelijke probleem in de wereld is dat de media ons niet op dezelfde manier laten zien wat het is voor de persoon in Irak of Afghanistan of op een andere plaats toen zij die morgen wakker werden en wie zijn waren.

Tijdens de Vietnam Oorlog die ik me herinner, was een van de redenen dat de oorlog eindelijk ten einde kwam dat we het iedere avond op TV zagen en we zagen ook hoe de doodskisten uit het vliegtuig kwamen, de door vlaggen bedekte kisten van alle veteranen, en dat had een enorm effect op het Amerikaanse volk. Net als met de Bosnische en Kroatische situatie waren we nogal ongevoelig geraakt, totdat er genoeg verhalen waren over 12-jaar-oude jongens, alle wreedheden, inclusief alle 12-jaar-oude jongens die hun keel doorgesneden kregen. Dus de Amerikaanse mensen zijn — er mankeert niets aan ons geweten maar het geweten moet worden gewekt, en we hebben een systeem ontworpen, een manier van leven in onze cultuur voornamelijk door de manier waarop de overheid en de media werken, waar lijden in de periferie van ons blikveld wordt gehouden.

Het diepe, diepe lijden wordt meestal hetzij aan de andere kant van de stad, hetzij aan de andere kant van de wereld gehouden, precies ver genoeg zodat we een emotionele buffer kunnen hebben. De waarde — als je waarde kunt zeggen met betrekking tot geestelijke groei of gebroken harten en van deze  huidige situaties — is dat het hart opengebroken is en dat het nu de vraag is of we gaan doen wat te vaak is gedaan in het verleden en dat is er tijd overheen laten gaan, hetgeen zeer gevaarlijk is, omdat we nog steeds weten dat deze dingen gebeuren. We leven nog steeds in het “is het niet vreselijk”. We leven nog steeds in de — nou, wat ik denk dat nu echt is gekomen het punt waarop we ons afvragen waar de volgende verschrikkelijke gebeurtenis gaat plaatsvinden. In plaats daarvan denk ik dat we op een bepaald punt volledig moeten accepteren dat dit, zoals Thomas Paine zei, “tijden zijn die de ziel van de mens testen.” En dan is de vraag, waar Gary denk ik op doelde, wat gaan we eraan doen?

Voor mij is dat hier het belangrijke onderwerp. Ik heb erover nagedacht. Wat als de media — wat ze natuurlijk niet gaan doen maar kun je je voorstellen hoe anders de wereld zou zijn als dezelfde soort media-attentie die naar specifieke slachtoffers in ons land is gegaan, gegeven zou worden aan slachtoffers van bommen in andere landen? Wat trouwens veel mensen in de VS zich niet realiseren is dat als je regelmatig naar de BBC kijkt je helemaal niet naar zoiets als Al Jazeera zou hoeven gaan. Als je gewoon over de manier zou praten waarop de meeste Europese landen of zelfs Australië de wereld verslaan, dan zouden Amerikanen zich realiseren hoe we in een buffer worden gehouden, expres in een buffer gehouden.  Wanneer je iets hoort over al deze ingebedde media reporters, dan weet je wat dat betekent. Wanneer een reporter is ingebed in Irak dan betekent dat dat hen precies wordt getoond wat de regering wil dat zij zien en niets anders. En ook is er een wet aangenomen waarin staat dat wij niet al die doodskisten zien die terugkomen, hoewel ik denk dat ze dat recentelijk hebben veranderd.

Dus ik hoop dat ieder van ons vanuit een geestelijk perspectief — ik denk dat ik ook voor James en Gary kan spreken — ik denk dat wij allemaal te maken hebben met een soort geestelijke zienswijze die de notie insluit dat iedereen en allen een interne leidraad wordt gegeven dat we een natuurlijke intelligentie hebben en intellect voor hoe we het beste kunnen worden gebruikt.

Ik hoop dat dat het volgende is wat gebeurt, dat wij, op de allereerste plaats, natuurlijk ons hart toestaan open te gaan, werkelijk vragen om wijsheid, de realisatie accepteren dat wij absoluut ons collectieve veld van leven op deze aarde moeten transformeren in zo’n resonantie van liefde en compassie dat deze dingen niet plaats blijven vinden omdat het eenvoudigweg, met het soort wapens van massavernietiging die nu bestaan op de planeet, een gevaar vormt voor de toekomst van het menselijke ras als zij plaats blijven vinden en vervolgens wat ieder en elk van ons geacht wordt te doen als individu, hoe wij kunnen worden gebruikt.

Beste God, waar wil je dat ik heen ga? Wat wil je dat ik doe? Hoe zou je mijn talenten gebruiken? Hoe wil je dat ik mijn middelen, mijn intelligentie gebruik? Ik denk terwijl we begonnen om actief in ons verzoek te zijn, wat wil je dat ik doe? Waar wil je dat ik heenga? Voor welk deel van het probleem kunnen mijn talenten worden gebruikt om een bijdrage aan een echte oplossing te leveren? En dan denk ik dat van daaruit een soort collectieve oplossingen opkomt, het soort van maatschappelijk activisme, het soort politieke activisme dat dit eigenlijk om kan draaien en ons toestaat om te voelen dat we zo goed als we kunnen werken om een wereld te scheppen waarin deze dingen niet langer plaatsvinden.

Philip: Prachtig. Schitterend. Dank je wel, Marianne [hij geeft info voor luisteraars die willen bellen om een vraag te stellen, A]

Wel, James, ik ken je sinds 1991 toen je bij Amnesty zat, en ik weet dat je toen je bij Amnesty zat, dagelijks te maken had met hartverscheurende situaties. Dus kun jij met ons iets delen van jouw perspectief in deze situatie?

James: Ja, Dank je Philip en dank je, Marianne en Gary.

“Het leven is goed” is de naam van een bedrijf in Boston, dicht bij de bommen en één van hun werknemers raakte zeer ernstig gewond bij de aanslag. Gisteren hebben ze een t-shirt uitgebracht dat duizenden mensen in Boston hebben gekocht en op het t-shirt stonden de woorden: “Niets is sterker dan de kracht van liefde.”

Ik dat dat het buitengewoon en krachtig en hoopvol is dat een bedrijf dit doet en in deze tijd op die woorden wijst, omdat liefde een zeer actieve agens is. Het vraagt of wij ons ermee willen verbinden om over angst heen te komen, om de helende bom van connectie te scheppen, van juist handelen, en plaveit de weg naar verzoening en vergeving. Liefde is niet slechts een prachtig gevoel. Het is een gepassioneerde morele kracht en de mensen die die t-shirts droegen in Boston, drukken die morele kracht uit. Het is de liefde van de mensheid die de slavernij afschafte, die een einde zal maken aan de onderdrukking van vrouwen, die een einde zal maken aan de verwoesting van planeet Aarde. Het is liefde die vraagt hoe gerechtigheid eerder deel kan uitmaken van helen dan wraak?

We zijn al zo gepreoccupeerd met straffen als gerechtigheid. Straffen, de doodstraf, meer wraak, maar ik heb een diep geloof dat wanneer je die vraag stelt vanuit liefde, je een connectie krijgt tussen liefde en gerechtigheid en helen, gerechtigheid die maatschappijen en landen kan herstellen naar helen en welzijn en naar een nieuw gewaarzijn van ons eenzijn.

Liefde is een activator. Het kan niet accepteren dat verdoving, fatalisme, wanhoop of angst de dag winnen. Zoals Marianne en Gary en wij allemaal hebben gezegd, staat liefde de pijn toe het hart binnen te komen; dat een gebroken hart niet iets theoretisch is, geen metafoor, maar echt. Door het breken van je hart toe te staan, de pijn die het hart binnenkomt, en getransformeerd te worden in een nieuwe morele orde, gebaseerd op radicale waarheid, de waarheid van menselijk lijden, kan het worden getransformeerd. Liefde raakt niet gevangen in slachtofferschap. het durft te vragen dat wij onze grootste verwonding nemen en omzetten in een energie, die het verhaal voor altijd zal veranderen.

Ik denk gewoon dat zoveel van wat ik heb meegemaakt in mijn leven en heb gezien is dat het verhaal verandert; het verhaal is veranderd. Na de enorme wreedheden in de Tweede Wereld Oorlog, uit dat vreselijke lijden dat we hebben geschapen, is de Universele Declaratie van de Rechten van de Mens een ongelofelijke inspiratie dat alle mensen met dezelfde rechten en waardigheid behandeld moeten worden. Terwijl we verder gingen in het verhaal, heeft het Charta van de Aarde in de jaren negentig het werkelijk naar het volgende niveau gebracht, omdat het dat is wat ons naar verantwoordelijkheid, naar universele verantwoordelijkheden leidt, zoals jij al opmerkte, Gary en waar het echt op hamert, Marianne.

Laat me hier nu nog even wat uit het Charta van de Aarde voorlezen omdat ik denk dat het ons wat zegt over het kader en de richting die we moeten nemen. Hier is het, Charta van de Aarde:

We zijn op een kritiek moment in de historie van de aarde, een tijd waarin de mensheid haar toekomst moet kiezen terwijl de wereld in toenemende mate onderling afhankelijk en fragiel wordt, de toekomst die tegelijkertijd een groot gevaar en grote belofte in zich herbergt. Om voorwaarts te gaan moeten we (h)erkennen dat we temidden van een reusachtige diversiteit van culturen en levensvormen één menselijke familie zijn en één aarde gemeenschap met een gemeenschappelijke lot. We moeten ons verenigen om een duurzame wereld maatschappij voort te brengen, gefundeerd op respect voor de natuur, universele mensenrechten, economische rechtvaardigheid, en een cultuur van vrede.

Om deze aspiraties te realiseren moeten we besluiten om te leven met een gevoel van universele verantwoordelijkheid; dat betekent dat ieder van ons zich identificeert met zowel de gehele wereld gemeenschap als met onze lokale gemeenschap. Want wij zijn tegelijkertijd burgers van zowel verschillende naties als van één wereld waarop het lokale en het globale gekoppeld zijn, ieder van ons deelt de verantwoordelijkheid voor het huidige en toekomstige welzijn van de menselijke familie en de grotere levende wereld.

Ik denk dat dat ons er gewoon aan herinnert dat in dit verhaal van de kracht van liefde, het werkelijk onze verantwoordelijkheid moet activeren. Er is zoveel te doen voor het nieuwe verhaal, voor het zich ontwikkelende verhaal, het tegenverhaal dat er ook een is dat ons naar de andere kant trekt, en het onze mogelijkheid om nu te handelen.

Philip: Prachtig, prachtig. Dank je, James. Ik denk dat het krachtig is om deze woorden van jullie alledrie te horen, en in het bijzonder het feit dat ieder van jullie je eigen ervaringen hebben in hoe om te gaan met moeilijke uitdagingen; James met Amnesty en Gary die in Vietnam heeft gediend en ik weet, Marianne, dat jij in de frontlinies van politieke voorspraak, in het bijzonder in de VS, bent geweest.

[informatie aan de luisteraars over hoe ze contact kunnen maken om een vraag te stellen of een bijdrage te leveren. Het gesprek gaat verder met een deelnemer, Craig genaamd]

Craig: Ja, dank je wel. Een paar gedachten — Dostoyevski zei eens: “ Niets is gemakkelijker dan de kwaaddoener te beschuldigen; niets moeilijker dan hem te begrijpen”. Ik vraag me af, in de context van het feit dat we gedurende de afgelopen 20 jaar voortdurend oorlog hebben gevoerd op de planeet op een aantal plaatsen, onze jonge mensen lerend hoe te doden, hoe we de dynamiek en de manier van denken begrijpen van deze jonge mensen — en velen van hen zijn zeer jong — aangaande de laatste wreedheden van de afgelopen tien jaar? Wat is er verkeerd? Waar is ons begrip? Jung zei: “Verlichting gaat niet om het inbeelden van figuren van licht maar om het bewust maken van de duisternis”. Hoe kunnen we de duisternis bewust maken, geretaleerd aan onze geschiedenis?

Philip: Dank je wel. Wie wil hier als eerste op reageren?

Marianne: Ik wil dat graag op me nemen. Ik denk dat het tijd is voor ons om ons te realiseren dat er niets gevaarlijker is voor onze nationale veiligheid dan grote groepen wanhopige mensen, of het nu grote groepen wanhopige mensen zijn in de VS die zich aansluiten bij bendes, of grote groepen wanhopige mensen in andere landen die zich keren naar terroristische organisaties, of gewoon individuen die wanhopig zijn en geen betekenis in hun leven kunnen vinden en meer betekenis en gevoel van saamhorigheid vinden bij een gemeenschap, hoe pervers dan ook, en bij mensen die haatdragend spreken.

Ik denk dat een deel van de duisternis waar we naar moeten kijken, zoals je zei de duisternis naar bewustzijn brengen, is dat we trachten onze maatschappij vanuit het perspectief van neutraliteit te ordenen. We proberen niet om mensen te helpen. We proberen niet om van mensen te houden, maar we proberen om geen mensen pijn te doen, dus dat is in orde. En dat is gewoon niet genoeg. We moeten ons nogmaals realiseren dat als we geen deel uitmaken van de oplossing we deel uitmaken van het probleem.

Dus ik denk dat de duisternis die naar het licht moet worden gebracht, de enorme hoeveelheid wanhoop en hopeloosheid en wanhoop is die bestaat in bepaalde delen van de wereld, en daarbij horen delen van ons eigen land die we op diverse wijzen verkiezen te negeren, en we kiezen ervoor ze nogmaals te negeren. Dus, zoals ik al eerder zei, er bestaat een geplande wijze, al dan niet bewust maar zelfs onderbewust geplande wijze, dat de soort bedrijfsorde die vandaag de dag de politiek en de media beheerst ons wilde laten hebben.

Daarnaast denk ik dat we ons realiseren dat beschadigde mensen mensen beschadigen. Ik denk dat voor mij het antwoord op wat je zei over de duisternis die naar het licht moet komen, is dat, zolang we onze maatschappij orderen zonder liefde als uitgangspunt te nemen, humanitaire waarden als uitgangspunt eerder dan economische waarden, we zullen doorgaan om op zijn minst passief en ongelukkigerwijs bij te dragen aan een situatie waarin dergelijke uitbraken van geweld alleen maar redelijkerwijs kunnen worden verwacht.

James: Ik zou daaraan willen toevoegen dat aangezien de mensen die dit doen op de een of andere manier geloven dat zij bezig zijn met een heroïsche actie, dat zij een nobel doel hebben, dat zij in hun eigen hart en ziel nobel zijn omdat zij het opnemen tegen de massieve tirannie, in dit geval de tirannie van de Russische invasie in Tsjechië die diepgaand bruut was en de stilte van de overheid van de VS toen deze vreselijke aanvallen plaatsvonden in Tsjechië. Dus zij keren zich af en zeggen: “Wij hebben een nobel doel. Wij willen onze stemmen hebben, onze cultuur, onze religie,” of wat dan ook. “Vrede is machteloos, vrede is voor watjes. Vrede is voor de domme mensen die de tirannie nemen.”

Ik denk dat dat onze taak is. De kern van onze taak is te laten zien dat er feitelijk een nieuwe kaart van vrede is die de planeet kan transformeren. Het is een echte kaart, werkelijke kennis, het zijn echte vaardigheden. Het kan worden verworven opdat we zullen doen wat we moeten doen om deze wereld te transformeren.

Philip: Prachtig. Dank je James. Gary, heb je hier nog iets aan toe te voegen?

Gary: Ja, ik heb een gedachte. Ik ben het eens met alles at Marianne en James hebben gezegd, en ik wil er een perspectief aan toevoegen. Het is een kwestie van hoe om te gaan met wanhoop en hulpeloosheid en wanhoop, maar het hoeft niet in Tsjechië te zijn. Het hoeft niet in de Appalachia of het Tenderloin district van San Francisco te zijn. Het is het belangrijkst om eerst om te gaan met de wanhoop en de hopeloosheid en de wanhoop die we in onszelf voelen, omdat als we die negeren, het wordt omgezet in actie, want als we het negeren, is dat een manier om de proberen de pijn ervan te vermijden. Er zijn vele wijzen om de pijn ervan te vermijden, om kwaad te worden, om superieur of inferieur te worden of haatdragend of verslaafd te raken aan seks of om naar alcohol of drugs te smachten of gevangen te raken in een onvermogen te stoppen met masturberen of om te moeten gokken.

Met andere woorden, al onze obsessies en verslavingen en pijnlijke, vluchtige emoties maken allemaal deel uit van het trachten de pijn van machteloosheid te maskeren, en die pijn is hier. Het is hier in mij en alleen ik kan de stukken van mij ervaren die onbewust handelen, wat wil zeggen, onverantwoordelijkheid scheppen in plaats van gewaar worden van wat ik voel en wat ik denk en, in het bijzonder, wat mijn intentie is.

Dus, dit is waar ik voel dat de verandering moet plaatsvinden. Het moet plaatsvinden in mij. Het moet plaatsvinden in de enige plek waar ik heb de hefboomwerking heb om permanente en constructieve veranderingen in de wereld te maken en dat ben ik zelf. Dit betekent niet dat ik niet denk dat maatschappelijk handelen niet nodig is en dat NGO’s en alle prachtige activiteiten die wij scheppen wanneer we in evenwicht zijn, belangrijk zijn, maar zij gaan niet bereiken waar ze voor zijn ontworpen als we niet duidelijk zijn aangaande onze intentie. Als we bijvoorbeeld  een intentie hebben om ons beter over onszelf te voelen omdat we een milieuactivist zijn of omdat we filantroop zijn, dan doen we eigenlijk niet iets voor de wereld. We doen het voor onszelf.

Als we onze intenties niet gewaar zijn en we door zullen gaan de wereld te creëren waarin we nu leven, voel ik dat dat de sleutel is. Het is de plek om te beginnen omdat wanneer ik niet vanuit liefde kom, als ze zeggen in Californië, en ook in Oregon zeggen, indien mijn intentie niet liefde is, dan zal het angst zijn. En als het angst is dan gaat het meer van wat we nu hebben scheppen.

Marianne: Ik ben een geweldige fan van Gary en ik herinner me dat toen ik de Sister Giant [Zuster Reus] deed er niemand was die behulpzamer en genereuzer voor mij was dan jij, Gary. Dus ik ken je steun voor politieke verandering, enzovoort. In die geest wil ik even teruggaan naar wat je net zei omdat als we ons eenmaal realiseren dat er geen verschil is, dat er werkelijk geen plek is waar je jij ophoud en ik begin, dan doe ik als ik iets voor jou doe, iets voor mijzelf. Toen je zei dat als je een milieuactivist wordt alleen maar omdat je bij de juiste groep wilt zijn of wat je ook zei, en dat dat niet goed is.

Ik denk dat waar ik me aan stoor is dat ik vind dat het een verraderlijke manier van doen is als de geestelijke gemeenschap zichzelf een pad geeft en dingen zoals zelfs toen je zei: “O, de enige die ik kan veranderen is mijzelf”. Ik heb hier een beetje een probleem mee op deze wijze. Ik denk dat het heel gevaarlijk is voor de Amerikaanse burgers om dat te denken,  omdat de waarheid van de zaak is dat we één van slechts 20% van de wereldpopulatie zijn waar de burger rechtstreeks een invloedrijke verandering in zijn politieke en maatschappelijke systeem kan maken.

Ik word een beetje nerveus wanneer ik sommige mensen te zeer door hoor gaan over: “Nou, de enige die ik kan veranderen is mijzelf. Het enige ding wat ik kan veranderen is mijzelf” omdat ik opmerk hoe vaak sommige mensen, en ik weet dat jij daar niet vanuit gaat, Gary, omdat ik je werk ken, maar sommige mensen lijken dat volgens mij op te vatten als een welhaast, daarom heb ik een pad. Als je over een intentie spreekt, laten we zeggen dat er iemand naar Washington ging om te lobbyen; het zou kunnen gaan over vrouwenhandel; het zou om het milieu kunnen gaan; het zou over gelijkheid van inkomen kunnen gaan, armoede, wat ook maar zij, en misschien zijn ze niet op het hoogste niveau van intentie gekomen, maar zij gaan. Zij weten niet eens waarom zij gaan en toch verandert het daar zijn hen en verdiept het hun begrip van het uiterlijke werk dat correleert met het innerlijke werk.

Dus word ik altijd herinnert aan een zin in “Een Cursus in Wonderen” waarin staat dat de leraar van God, wat wil zeggen degene die liefde demonstreert, genereus is uit eigenbelang en er niets [mis, vert.] mee is. Als ik eenmaal op een geestelijk niveau begrijp dat ik alleen kan houden wat ik weggeef, word ik iedere morgen wakker wetende dat ik vandaag niet gewoon naar mijn eigen pijn kan kijken en innerlijke vrede kan vinden, dat als ik het niet aanga, het niet alleen mij is. Er is hier een wij en dat indien ik het werken aan mijn eigen pijn gebruik — soms voelt het alsof mensen zeggen: “Als ik maar eenmaal mijn eigen pijn genoeg heb verwerkt, dan zal ik gereed zijn om die van anderen aan te gaan.”

Ik weet het niet. Ik voel in mijn ervaring en de dingen die ik heb gezien, dat een van de grootse manieren waarop ik mijn pijn aanga is me te herinneren dat ik hier niet de enige ben. Ik ben niet de enige met pijn. Andere mensen hebben zelfs meer pijn dan ik en dat als ik over mijzelf heen zou komen, dat de grootste dienst is die ik zou kunnen verlenen, niet alleen aan anderen maar aan mijzelf, en dat het verbazingwekkend is hoeveel van mijn pijn afstamt van het zo op mijzelf gericht zijn.

Gary: Marianne, als ik heb gezegd wat ik denk dat jij zei dat ik zei, zou ik nooit met mijzelf praten.

Marianne: Okay. Okay. Goed dan. Ik ben blij dat we dat duidelijk hebben gemaakt. Ik hoor wat je zegt. Geweldig. Dat is grappig.

[inbellende deelnemer]

Ik was bij de marathon vorige week bij de aanslag.

Het was gewoon zo’n verbazingwekkende ervaring omdat de dag begon terwijl ik die duizenden renners langs zag komen en duizenden mensen die de renners toejuichten, en ik realiseerde me dat mensen juichten voor totale vreemden, die zij niet kenden en ze spoorden hen aan om door te gaan en dat ze de heuvel gingen halen en dat ze het einde van de wegstrijd konden bereiken. Ik was zeer aangedaan dat mensen dat deden voor volmaakt vreemden.

En toen, toen de aanslag werd gepleegd en de sirenes ongelofelijk waren, de ambulances en de helikopter die boven ons zoemden, kon je bijna niets horen, er was zoveel lawaai en commotie en mensen die rondrenden en beetje bij beetje te horen krijgen over de verschrikking van wat zich daar ontvouwde op Boylston Street en het hoge niveau van mensen die elkaar hielpen tot het lage niveau van hoe kan iemand dit doen, de angst, de verschrikking, het bloedbad van mensen voor mijn neus.

Ik dacht dat de dag geruïneerd was en de marathon geruïneerd was en aan het litteken op de ziel van Boston en Amerika en de wereld dat de onmenselijkheid van mens tot mens weer eens binnen kwam vallen. Maar toen zag ik de reactie van de mensen in Boston. Er was een dokter die de marathon zou rennen en ze rende door naar het ziekenhuis. Zij was chirurg en begon aan de gewonden te werken. Er was een man die zijn korte broek in repen scheurde en deze als tourniquets gebruikte om het bloeden van de nabijgelegen vreemdelingen te stoppen.

Je zou verhaal na verhaal kunnen vertellen over de moed en de ondersteuning en de liefde en handelingen die mensen gaven die elkaar hielpen, en het was werkelijk buitengewoon. Ik realiseerde me dat zij de hele cirkel rond waren gegaan en dat de mensen niet alleen maar elkaar voort juichten in de wedstrijd. Nu kwam het vanuit een heel diep niveau, mensen die elkaar hielpen te overleven en om te gaan met het trauma. Het lijkt mij dat we kunnen kiezen ons te richten op de verschrikking van de onmenselijkheid van de mens tot de mens, op de kwade daden die sommige gedementeerde geesten zouden kunnen uitvoeren die dat niveau van aanval op andere mensen zou hebben, op de acht-jaar oude jongen uit mijn oude buurt, die stierf.

We konden kiezen om ons te richten op dat kwaad en die verschrikking of we kunnen ervoor kiezen ons te richten op de liefde en actie en de diepgaande compassie die mensen elkaar kunnen betonen in tijden van trauma en moeilijkheden. Ik maak me zorgen dat de media zich zo richten op het trauma en het negatieve en dat soort dingen. Ik wil ervoor zorgen dat wij, die ons geestelijk ontwikkelen, dat diepe niveau van compassie en verdriet werkelijk tot ons nemen. Ik zeg niet alle kwade acties te negeren, ja, alsjeblieft te onderzoeken, de daders te vangen, te berechten en mensen te beschermen en dat soort dingen, natuurlijk, maar dat wij als individu in ons eigen leven die keuze maken ons zoveel als we kunnen te richten op de compassie waarvan we getuige zijn en die met liefde steunen en weten dat we die iedere dag in ons hebben.

We hoeven niet te wachten tot er naast ons een bom afgaat om iemand te helpen, waar Marianne het over had, iedere dag gaan er in de hele wereld kinderen dood, lijden er mensen. Het hoeft geen bom te zijn die naast ons ontploft, maar er is een diep lijden. We kunnen onze diepe bron van mededogen aanboren en een buur helpen of een vriend die dichtbij woont of veraf, dus we kunnen helpen om de hele mensheid te verheffen. Ik doe een beroep op ons allen en weet dat we dat kunnen doen in ons dagelijks leven.

Philip: Prachtig. Dank je wel, [deelnemer]. James, Marianne, Gary.

Marianne: Ja, ik wil graag nog iets zeggen. Allereerst, hallo [deelnemer], ik heb je net een email gestuurd toen ik je stem hoorde. Wat [deelnemer] net zei is en waarvan ik denk dat iedereen dat gewaar is, is dat we een heleboel schoonheid hebben gezien in Boston die dag, van het soort waarover zij net sprak. Je zag ook een geweldige respons van liefde in alles wat zij zei en het raakte ons zeer.  We zagen hetzelfde gebeuren in Newton en Sandy Hook, etcetera. Ik denk dat ik naar voren wil brengen toen [deelnemer] net zei, en herhaaldelijk bleef zeggen: “We moeten ons richten op die liefde.” Ik denk dat we die focus een stap verder willen brengen. Het is tijd om al die liefde te benutten.

Jullie weten dat Martin Luther King over Mahatma Gandhi zei dat hij de eerste was die de ethiek van liefde buiten de persoonlijke interactie bracht opdat het een grote en effectieve maatschappelijke kracht voor het goede kon worden. En ik denk dat als we naar haat kijken, als we kijken naar wat voor terrorisme dan ook als zijnde haat — ongelukkigerwijs in een maatschappelijke kracht omgezet — het nu tijd is voor ons om te kijken hoe liefde kan worden omgezet in een maatschappelijke kracht.

Ik denk dat het aan de ene kant, zoals je net zei [deelnemer], heeft het te maken met onze individuele handelingen van liefde, die toevallige daden van vriendelijkheid, en dat wij dat allen meer doen op een individueel niveau. Maar ik denk dat het ook betekent dat we onze geest openen voor mogelijkheden voor manieren waarop we collectief en in samenwerking dergelijke velden van compassie en liefde kunnen scheppen; dat liefde zelf een soort van politieke tractie begint aan te winnen.

Dat is wat de filosofie van geweldloosheid was. Dat is hoe je een geweldloze revolutie kreeg die eerst de Engelsen uit India weg kregen; dat is de burgerbeweging in de zestiger jaren in de VS. Ik denk dat het tijd is voor ons om al die liefde die wij voelen te benutten en die we gedemonstreerd zien worden op dagen zoals de Boston Marathon en dat we nu aan onszelf en om innerlijke leiding vragen, hoe we die liefde kunnen inzetten, die liefde kunnen benutten in iets met werkelijke collectieve kracht.

James: Ja, daar ben ik het zo mee eens en het gevoel dat de vredesbeweging rijper is geworden — het is niet zo dat we geen protest nodig hebben maar dat we werkelijk het werk van het bouwen van culturen van vrede doen, als leraren in klaslokalen, als psychologen in elk aspect van ons maatschappelijke leven.

Het leren, denk ik, van het curriculum, Gary, van binnen naar buiten, van binnenuit naar het internationale niveau, vanuit het persoonlijke naar het systematische en ik denk dat wat er moet gebeuren het volgende niveau van mobilisatie is en het organiseren van die vredesbeweging en zijn nieuwe niveau van de cyclus van geestelijke rijpheid.

Ik denk dat het soms een uitdaging voor ons is om te zien wat de vredesbeweging eigenlijk echt doet, want het werkt. Het beklom zo ongeveer de muren van protest en het werkt binnenin de cultuur. Er gebeurt een hoop goeds maar ik denk dat meer van ons geweldloze communicatie moeten leren; leren hoe uit het slachtofferschap te komen; alles leren wat curricula verder voeren die nu beschikbaar zijn in het vredeswerk.

Gary: Ik ben het ermee eens, James, en het meest geavanceerde curriculum, denk ik, bestaat in elk van ons. Het maakt niet uit wat ik doe als het mijn intentie is om indruk te maken of om te manipuleren of om de controle over iemand anders te hebben, zodat ik me beter over mijzelf voel of veiliger, dan creëer ik nog meer gevolgen van externe kracht, in plaats van de gevolgen van authentieke kracht.

En ik zeg niet dat de ene intentie goed is en de andere verkeerd. Ik zeg dat beide intenties, alle intenties oorzaken zijn. En als je een intentie hebt, of je je dat nu gewaar bent of niet, is dat een oorzaak en zal het gevolgen creëren. En als je deel uitmaakt van de oorzaak, dan zul je ook deel uitmaken van het gevolg.

Dus door gewaar te worden van je intenties zet je jezelf in de buitengewoon krachtige positie van het kiezen van de ervaringen die je voor jezelf creëert; van het bewust bijdragen aan de evolutie van je eigen ziel; van het leveren van bewuste bijdragen aan het collectieve bewustzijn, hetgeen eigenlijk de ziel van de mensheid is.

Dus wat je voor jezelf doet, wat je voor anderen doet, wat je voor je wereld doet is uiteindelijk hetzelfde. Als je authentieke kracht creëert, draag je bij aan harmonie en samenwerking en delen en eerbied voor het leven aan de wereld. Terwijl je je persoonlijkheid volgt, terwijl je externe macht najaagt, creëer je en draag je hamsteren, tweedracht, uitbuiting bij aan de wereld. Het is gewoon een kwestie van gewaarzijn.

Het idee dat ik eigenlijk wil overdragen en wil voorstellen is dat we elk een krachtige en creatieve, meedogende en liefhebbende geest zijn en dat gewaar worden ons geen krachtiger scheppers. Het maakt ons geware scheppers. We zijn nu krachtig. De wereld waarin we leven is gebouwd op de onbewuste intenties van onbewuste persoonlijkheden. En nu, met deze transformatie en menselijk gewaarzijn, zijn we in staat om het bewustzijn te injecteren in het cyclische proces waartoe de ziel is geëvolueerd en rechtstreeks deel te nemen in onze eigen evolutie zodat we milieuactivist worden, wat ik ben, zodat we mensen kunnen worden die streven voor compassie, wat ik ben.

Maar ik weet dit, ik weet dit zeer goed. Als ik geen mededogen heb voor diegenen die geen mededogen hebben, verschil ik in niets van hen. En dus kan ik niet effectief deelnemen in de schepping van een wereld, ik bedoel effectief in die zin dat de constructie van een wereld zonder mededogen, zonder die stukken in mijzelf aan te gaan die geen mededogen hebben. En als ik dat doe, als ik de moed heb om dat te doen, dan kan ik de wereld veranderen die de mensen die jij noemde, Marianne, allebei voor mij hebben veranderd.

Zij zijn mijn helden. Zij zijn mijn rolmodellen, Gandhi en Martin Luther King, Jr. En een van de dingen die ik me herinner — nou, ik herinner me zoveel over beiden — maar een van de dingen die ik me herinner als interview of clip — jij noemt het een interview — was van Martin in de gevangenis en degene die hem interviewde probeerde hem iets negatiefs te laten zeggen, wat dan ook  over de mensen die de beestachtigheden uitvoerden waar hij mee te maken had en hij deed het niet. Hij deed het niet. Ik geloof dat dat de reden is dat Martin Luther King het idool is van zovelen en hetzelfde geldt voor Gandhi.

Dus ik weet dat ik mensen kan beïnvloeden, maar niet zozeer door ze te manipuleren of te proberen hun manier van denken te controleren, de wijze waarop ze stemmen of wat ze doen, maar door mijn eigen toewijding bij te dragen en naar moed en mededogen en mijn streven voor bewuste communicatie en bewust handelen te streven in mijn leven en dat in mijn fysieke realiteit brengen en dat ook in de non-fysieke interacties mee te nemen.

James: Absoluut, Gary. Ik ben het er helemaal mee eens. Ik houd van de Dalai Lama’s synthese van deze discussie. Hij zegt: “Het is gewoon niet genoeg om meedogend te zijn. Je moet handelen omdat je in het handelen feedback vanuit het universum ontvangt.”

Marianne: Juist.

James: Maar het moet allebei gebeuren.

Marianne: Ja. Het is niet of/of. Het is allebei, zeker. De Dalai Lama zei: “Om de wereld te kunnen redden moeten we een plan hebben, maar geen enkel plan zal werken tenzij we mediteren.” Martin Luther King sprak over hoe we zowel kwantitatieve veranderingen in onze omstandigheden nodig hebben als kwalitatieve veranderingen in onze ziel.”

Gary, ik bedoel, wat je net zei, ik ga jouw idee zeker citeren dat we compassie moeten hebben voor diegenen die geen compassie hebben. Dank daarvoor. Dat is echt diepgaand en ik denk zo belangrijk wanneer we … Ja.

Gary: Graag gedaan, Marianne. En wat ik uit jouw praatje heb opgepikt is dat, net zoals James zei, handelen belangrijk is. We kunnen niet alleen maar mediteren, je moet wat doen. Maar als je in het doen je intentie niet gewaar bent, zul je niet gewaar zijn van wat je creëert, maar zul je ervaren wat je creëert en daarin ligt de kracht waar we nu toegang toe kunnen hebben, omdat naarmate we multi-sensorisch worden, we beginnen te (h)erkennen dat we meer zijn dan een brein en meer dan een lichaam en dat we een onsterfelijke component hebben; dat het merendeel van ons bestaat in en evolueert in en op elkaar inwerkt in een non-fysieke realiteit.

Indien die inwerkingen onmiddellijk zijn in het domein van tijd en ruimte en materie en dualiteit, gaat causaliteit langzaam. Licht is gelimiteerd tot een zekere snelheid, een non-fysieke realiteit. Liefde is onmiddellijk en er is geen verschil tussen je intentie en wie en wat je bent. en we worden gewaar van onszelf als zijnde dat al terwijl we op de aarde wandelen en we kunnen dat geëxpandeerde gewaarzijn ertoe brengen om op onze handelingen te rusten en op onze werelden en onze daden.

Ik ben ervan overtuigd dat ieder van ons bij dit telefoongesprek zijn best doet om precies dat te doen. En dat is waarom ik zo dankbaar ben hier te zijn om aan deze discussie een bijdrage te leveren.

James: Ik vraag me af of ik een vraag kan stellen. Ik weet dat we terug moeten naar onze bellers maar ik zou graag mijn collega’s hier horen. Wat vertegenwoordigt moed in deze tijd van vrede bouwen? Waar is de moed? Jullie weten dat Mahatma Gandhi zei: “Het zou gemakkelijk zijn om een blinde ziende te maken dan om een lafaard geweldloosheid te leren.” We spreken over individuele verantwoordelijkheid, waar is de moed die daarvoor nodig is? Hoe komt het door?

Marianne: Wie wil dit beantwoorden? Gary, wil jij hierover praten of wil je dat ik dat doe —

Gary: O, dat wil ik graag doen.

Moed is alleen benodigd waar wil en angst elkaar kruisen en dan is moed vereist om de stukken van je persoonlijkheid aan te gaan die bang zijn, de stukken die niet liefhebben, de stukken die niets geven om harmonie, die willen uitbuiten, die hun activiteiten voor hun eigen welzijn willen gebruiken. Als er geen angst is is er geen moed. Hoe kun je bang zijn iets te doen waar je van houd? Met andere woorden, we spraken een beetje eerder over liefde. Liefde heelt alles, Er is niets dat liefde niet kan helen. En liefde is alles wat er is, en daarvoor is geen moed vereist behalve als er angst is. Er is altijd angst in de beweging naar liefde, naar authentieke kracht. Dat is waar moed bij komt kijken.

Marianne: Ik denk dat het idee dat er een angst factor is erg belangrijk is, en ik denk dat om je heden ten dage waarlijk uit te spreken, om te vragen waarom we vandaag in de VS een jaarbudget van $700 miljard voor defensie hebben en waarom we een fractie, een kleine fractie daarvan besteden aan zuivere vrede bouwende maatregelen tot het daadwerkelijk vraagtekens zetten bij het gedrag van de VS overheid in het Midden-Oosten gedurende de afgelopen 50 jaar, dingen die we zelf hebben gedaan in de hele wereld waar we naar moeten kijken om wat meer begrip te hebben voor waarom we worden gehaat. Daar is een heleboel moed voor nodig in de wereld van vandaag, en de meesten van ons zijn bang dat te doen omdat mensen je on- Amerikaans zullen noemen. Mensen zullen je radicaal noemen. Mensen zullen je je doen schamen. Ik denk dat dat met name voor vrouwen een probleem is.

Ik denk dat het veel moed vergt, meer dan toen ik jong was, om vandaag op te staan en te zeggen — zoals na 9/11 dat we zo weinig correspondenten hadden op dat punt en dat ik erachter kwam dat na 9/11 de gemiddelde Amerikaan vroeg, wat is er gebeurd? Waarom haten deze mensen ons? En toen herinnerde ik me hoe de overheid dat min of meer afsneed en zei: “Ze haten ons gewoon omdat ze jaloers op ons zijn. Iedereen, ga maar winkelen en dit zal in orde komen.” En we hebben dat raam van kans overgeslagen en ik denk dat het moed vergt van ons allemaal om te zeggen, net zoals in het leven van een individu, dat je naar je eigen stuk moet kijken en naar je eigen rampen en de verantwoordelijkheid moet nemen voor jouw eigen stuk, hoe klein dan ook als je ze wilt helen.

Ik denk dat we dat als natie moeten doen. We moeten ons realiseren dat we als natie een geweldige natie zijn. We houden allemaal van Amerika. Omdat we van Amerika houden moeten we ons realiseren dat we ook moeten zeggen wat onze schaduw als natie is waar we naar moeten kijken? Wat is die duisternis die aan het licht moet worden gebracht? Ik denk dat het moed vergt om dat vandaag te doen omdat, zoals ik al zei, er diverse verraderlijke vormen van straf zijn, met op zijn minst een soort publiekelijk te schande worden gemaakt. Ik denk dat als we daarin samen gaan werken en het echt voor elkaar opnemen en elkaar verdedigen wanneer we deze of gene horen zeggen: “We moeten naar onze nationale schaduw kijken.” Dit vergt moed maar ik denk dat het een absoluut essentiële en fundamentele stap is in ons helen op een nationaal en wereld niveau.

Philip: Prachtig, Marianne, dank je wel. Wow, zeer, zeer krachtig.

Ik wil onder onze aandacht brengen dat we bijna aan het einde van het uur zijn. Wat ik graag zou willen doen is een opmerking voorlezen van iemand uit de Boston gebied over haar ervaring van het handelen in liefde en dan elk van jullie uitnodigen een afsluitende opmerking te maken en dan Marianne vragen af te sluiten met een gebed.

Dit is een opmerking van [deelnemer] uit Boston. Zij zegt: “Ik ben crisis-therapeut in Boston voor suïcidale kinderen. Na de Newton moorden voelde ik dat ik op een transformerende manier invloed uit wilde oefenen en sloot me dus aan bij een team om de levens van 52 jonge mensen in de leeftijd van 7 tot 12 jaar te transformeren in het Boston gebied. Een week later vonden de aanslagen in de marathon plaats en golfde de ruimte voor vrede en liefde die we wilden en die we de week daaraan voorafgaande genereerden als een rimpeling door de Stad Boston in de dagen die erop volgden. Liefde transcendeert alles en heeft velen toestemming gegeven om compassie te hebben in dit trauma in Boston. Liefde, liefde, liefde.”

[Deelnemer], dank je wel voor dat tastbare voorbeeld van liefde in actie.

Gary, James en Marianne, ik heb het gevoel dat we nog heel lang door zouden kunnen gaan en het uur is bijna voorbij. Ik wil me aan de tijd houden. Ik wil elk van jullie uitnodigen een paar afsluitende woorden te zeggen.

En dan Marianne, als jij dat als laatste zou kunnen doen en ons dan voor zou willen gaan met woorden en een gebed, zou dat geweldig zijn.

Dus Gary of James, willen jullie nog wat zeggen?

James: Ik zou in willen gaan op die conversatie over moed. Het is de moed om te zijn die wij tevoorschijn roepen in deze tijd wetende dat er in het opstijgen en de evolutie van bewustzijn een expansie is van zijn, een expansie van menselijke capaciteit en erop te vertrouwen dat je waardig bent, erop te vertrouwen dat als je deze keer vanuit die plaats van liefde in je kracht stapt zoals we steeds zeiden, je deel uit zult maken van een ongelofelijk ontvouwen van vrede op de planeet.

Er is een curriculum, er is een kennis basis, er zijn zoveel gereedschappen en vaardigheden te verwerven en je kunt er enkele leren bij de Vrede Ambassadeur Training die we geven. Maar ik denk dat in essentie die moed om jezelf te zijn, is te weten dat je adequaat bent, dat jij het bent die deze keer geroepen wordt in je eigen stem te stappen en om een zeer opmerkelijke nieuw soort van georganiseerd proces te ondergaan, van diep in ons hart en bewustzijn, helemaal middels diepgaande systematische transformatie. Moge liefde zegevieren. Moge vrede zegevieren.

Gary: Dat is prachtig, James. Dat is prachtig. Schrijf mij maar in. Ik voel dat wat er nu gebeurt verder gaat dan nationaal, verder dan internationaal. Het is verder dan globaal. Het gaat voorbij aan natie en religie en sekse en economische omstandigheden. Het is een transformatie voor de hele soort. En al deze processen waar we over hebben zitten praten en die ik heb gedeeld gebeuren niet alleen in de VS, in het Westen, en niet alleen in Azië, in het ontwikkelde deel van Azië, maar ook overal elders. Overal, het is een menselijk proces dat plaatsvindt en dat proces is menselijke transformatie en het breidt zich uit. Het breidt zich uit voorbij de begrenzingen van de vijf zintuigen, en het geeft ons een enorme kans.

Wanneer je zegt, James, dat het aan ieder van ons is om naar voren te komen, is dat de schepping van authentieke kracht. En wanneer jij, Marianne, zegt dat we moeten zeggen: “Nee, dit zijn broeders en zusters. We moeten ze niet vermoorden. We moeten dat niet doen,” vereist dat moed. Met andere woorden, een spiritueel persoon worden vereist het worden, de waarden van de geest in de wereld vasthouden die die niet herkent. Dat verandert en zal veranderen met een paar generaties. Maar nu zijn we hier. En de vraag is wat we zullen scheppen? En, meer specifiek, wat zal ik scheppen en daarna wat zullen we samen scheppen en daarna wat zullen groepen van ons samen scheppen? En ik ben zeer opgewonden over de mogelijkheden die nooit eerder bestonden.

Philip: Prachtig. Dank jullie wel, Gary en James.

En Marianne, wil jij het afsluiten met jouw opmerkingen en ons dan voorgaan in gebed?

Marianne: In “Een Cursus in Wonderen” wordt gezegd: “God heeft het antwoord op elk probleem op het moment dat het probleem zich voordoet.” En voor mij betekent dat dat het universum zichzelf corrigeert, dus dat wanneer er een terroristisch incident plaatsvindt of er iets verschrikkelijks gebeurt dat gewoon ons hart breekt, ik geloof dat er vanuit ieder van ons vanuit de goddelijke geest een natuurlijk programmeren oprijst waardoor we allemaal, als we dat natuurlijke programma zouden volgen, de mannen en vrouwen zouden kunnen worden waartoe we capabel zijn zodat in samenwerking met anderen we feitelijk de geleiders en kanalen kunnen zijn voor de oplossing.

En dat is wat ik geloof dat nu gebeurt. Ik denk dat met elk gebed, iedere daad van vergeving, iedere daad van compassie, iedere intentie van liefde, we onze geest en ons zenuwstelsel toestaan als vat gebruikt te worden voor een nieuwe energie op de planeet die waarlijk een liefde is, zo groot, dat alle angst uitgeworpen kan worden en een licht, zo groot, dat alle duisternis uitgeworpen wordt.

Met dat inzicht gaan we nu een ruimte van gebed binnen, dat medium van wonderen waardoor we ons door onze ogen te sluiten afkeren van het kunstmatige licht van het materiële plateau naar het innerlijke licht van de waarheid, vragend dat ons innerlijke oog geopend mag worden, dat onze geest wordt geopend, dat ons hart zich opent en dat we waarlijk vanuit de Goddelijke bron een nieuwe geest en een nieuw hart ontvangen. En we dragen alles wat we hebben over en alles wat wij zijn, al onze intelligentie, al onze vermogens, onze talenten, ons verleden, ons heden en onze toekomst. We dragen ons lichaam over. We dragen onze geest over en vragen enkel om nuttig te zijn en dienstbaar.  We vragen de interne leraar, waar wil je me hebben? Wat wil je dat ik doe? Wat wil je dat ik zeg en tegen wie? Wij laten onze bronnen welwillend en bewust samenvallen met die van elk ander bewust mens, verlangend als we zijn naar vrede op Aarde.

Beste God, geef ons die vrede zodat wij kanalen van die vrede kunnen zijn. Geef ons een gevoel van zelf-vergeving zodat wij een bron van vergeving in de levens van anderen mogen zijn. En zegen ons opdat die zegening zich uit mag breiden om de wereld te helen. En zo is het. Dank u en amen.

Philip: Prachtig. Dank je wel, Marianne: dank je Gary: en dank je James; en dank jullie, alle mensen die hebben gebeld en die online zijn, je bij ons te voegen in deze tijd om te kijken naar het voorbij de aanslagen in de wereld en in onszelf te gaan.

Dus waar je ook maar bent in de wereld, of het nu morgen, middag, avond of nacht is, we wensen jullie een vredevolle tijd toe en een mogelijkheid om in je eigen kracht te gaan staan. Dus dank je wel voor het bij ons zijn. Goed.

Dank je wel iedereen. Veel liefde. Dag.

© 2013 The Shift Network. All rights reserved.

© 2013 Nederlandse vertaling: Centrum voor Innerlijke Vrede, Ell (NL)

Link

Aum Shanti – Vrede IS hier

Je kunt ervoor kiezen om haar overal te zien.

En dan ZIE je haar ook!

Na het schrijven van de blog “Wijzelf kunnen vrede bewerkstelligen” (17 maart 2013) en een paar wake-up-conversaties, de afgelopen dagen, realiseerde ik me vanmorgen dat wij, gewone mensen, een fenomenale bijdrage aan de wereldvrede kunnen leveren door te gaan doen wat we met een groep mensen deden, o.a. bij de Golfoorlog in 1991 en bij de Tsunami in 2004. We kunnen ervoor kiezen om gezamenlijk liefde, vrede en tolerantie  tevoorschijn te brengen in welke situatie dan ook.

De Meesters van het Verre Oosten hebben ons verteld dat datgene waar we onze aandacht op richten, groeit. Door de Course in Miracles weten we dat we onze aandacht altijd richten op liefde of angst, dat dat een keuze is en dat we die keuze elk moment kunnen veranderen. Van de Meesters uit het Verre Oosten weten we ook dat als een aantal mensen hun aandacht ergens op richt, het effect ervan het kwadraat is van het aantal deelnemers. We kennen dit principe in het Westen van Jezus, die zei: “Waar twee of meer tezamen zijn, ben ik in hun midden”.

Als je oplet zie je deze principes overal in werking. En we kunnen ze zonder meer toepassen om Liefde, Vrede en Tolerantie tevoorschijn te doen komen.

In cijfers:

De kracht van 10 mensen die zich met hetzelfde bezig houden is gelijk aan die van 100,

100 genereren de kracht van 10.000,

1000 die van 1.000.000

5917 mensen die van 35.010.889

en dit is iets meer dan de 35.000.000, de 1/2 % van de mensheid, die volgens Kryon (www.kryon.com) benodigd om een permanente omslag te bewerkstelligen, mits we onze neuzen dezelfde kant op hebben staan.

Met nog 1 persoon erbij wordt de kracht met bijna 12.000 eenheden versterkt tot 35.022.724

WE KUNNEN DIT ZO UITPROBEREN !

Werkwijze:

Neem de persoon/situatie in gedachten, die die dag in de schijnwerpers staat en zeg/denk:

“Ik zegen je en weet dat de Heilige Geest ook in jou is en je vrede en harmonie schenkt.” (zie blog van 17 maart 2013)

Voorgestelde (lokale tijd): iedere dag tussen 20:00 en 20:30 uur ’s avonds

Als je niet kunt om deze tijd, doe het dan op een tijdstip dat het jou uitkomt. Alles helpt!

Lokatie: waar je je op dat moment ook maar bevind

Eerste onderwerp van aandacht: Assad en alle vechtenden in Syrie

Op de homepage van www.kristalzout.nl in het blokje onderaan wordt steeds het onderwerp van AUM Shanti gepubliceerd, waarvoor we onze krachten kunnen bundelen. Iedereen kan een aanvraag doen over elk volgende project, waarbij de meeste stemmen gelden.

Deze informatie wordt ook steeds gepubliceerd in een nieuwe blog (als iemand zin heeft om zich met de IT-kant van de informatievoorziening bezig te houden houd ik me warm aanbevolen!)

YES, WE CAN !

PS Je kunt er in je dagelijks leven ieder moment voor kiezen om vrede, liefde en tolerantie te zien in situaties waar je moeite mee hebt. Dit is altijd een bewijs dat je voor angst hebt gekozen en die keuze kun je ter plekke herzien. Dat hoef je niet samen met andere mensen te doen.

Link

Jezus: de man en Zijn werk
door Wallace D. Wattles

Voorwoord

In deze dagen van het afbreken van idolen en de rappe bijstelling van idealen komt deze lezing zeer op tijd. Gegeven in het Auditorium, Cincinatty, op 11 november 1905, onder auspiciën van de plaatselijke afdeling van de Socialistische Partij, maakte het zo’n goede indruk op zekere luisteraars dat zij besloten het te laten drukken als professor Wattles het manuscript zou leveren. Dit heeft hij gedaan.

De overeenkomst tussen de ethiek van het echte Christendom en het Socialisme is perfect. De hoeksteen van elk is gelegd in Gerechtigheid, Gelijkheid, Broederschap. Onder het verachtelijke en zinloze economische systeem in zwang kunnen deze principes niet in de praktijk worden gebracht behalve door de absolute opoffering van ieder materieel belang. Wie kan twijfelen aan wat de economische houding van Jezus de timmerman, agitator van Nazareth zou zijn als hij nu zou leven!

De Geest van Christus is niet dood, maar hij kan niet meer verblijven in de moderne kerk  zoals hij deed in de kerk van Zijn dagen. Waar vinden we hem dan? Diegenen wier ogen zijn geopend voor de waarheid, zien de manifestatie van het echte christendom in de wereldwijde opstand van de werkende klasse. Daarin zien zij de dageraad van die “Vrede op aarde, welwillendheid aan de mens”, die Jezus verkondigde.

De lezer wordt ernstig aanbevolen om deze prachtige lezing te lezen met een open geest. Vooroordeel en intolerantie zijn molenstenen op de nek van aspirant intelligentie. Zij zijn een fatale handicap en kunnen niet zo snel worden afgeschud. Schrik niet terug voor een woord, zoals een paard van een veer terugschrikt, want het ene is net zo belachelijk als het andere. Een betere dag breekt aan en geen nobeler werk wordt aangeboden dan een economisch systeem te helpen vestigen waarbinnen het Christendom kan worden beoefend.

Jezus: de man en Zijn werk
door Wallace D. Wattles

Het valt te betwijfelen of er ooit iemand is geweest die zo verkeerd begrepen is door Zijn eigen tijdgenoten als Jezus van Nazareth. Zeker is geen mens ooit zo schromelijk in een verkeerd daglicht gesteld door opeenvolgende generaties en in het bijzonder door diegenen die beweerden Zijn vrienden en volgelingen te zijn.

De Christelijke religie werd allereerst herkend door de machthebbers in een tijd dat de belangen van de heersende klasse de uiterste onderdanigheid en inschikkelijkheid van de mensen vergden; en vanuit de behoefte van de koninklijke en priesterlijke klassen aan een religieus ideaal dat de mensen ertoe zou moeten brengen genoegen te nemen met slavernij, het hoofd te buigen onder het juk van het belastingsysteem en zich zonder protest te onderwerpen aan iedere vorm van winstgevend kwaad, werd het concept van de boodschap en de personage van Jezus geboren, die nu als orthodox wordt geaccepteerd.

Het beeld van de man Jezus, dat jullie in je hoofd hebben, is veeleer gevormd door de  dichtkunst van Jesaja, 700 jaar voor Zijn geboorte geschreven, dan door de vier evangeliën, die stellen beschrijvingen te zijn van ooggetuigen van Zijn leven en werken. Passages in Jesaja zoals: “Hij wordt veracht en afgewezen door de mensen; een man van smarten en vertrouwd met verdriet; en wij wendden als het ware ons aangezicht van hem af; hij werd verdrukt en hij werd gekweld en deed zijn mond niet open; hij is als een lam naar  de slachtbank gebracht en, zoals een schaap stom is voor haar scheerders, deed hij zijn mond niet open,” zijn geciteerd om de zachtmoedigheid en de deemoed te tonen, de onderworpen geest waarmee Jezus onrecht en onrechtvaardigheid verdroeg; en ons is een verachte, vriendeloze, straatarme werkman als de Verlosser van de wereld voorgehouden, die door de hogere klasse met verachting bekeken werd vanwege zijn lage afkomst en positie; die geen vrienden had behalve vissers, werklieden, verschoppelingen en zondaars; die vaak geen onderdak had en hongerig was, en die beledigingen en kwellingen verdroeg met zachtmoedige onderworpenheid en die rondliep in een smalende wereld met zijn handen altijd opgeheven in liefhebbende zegening.

En deze personage wordt ons voorgehouden als het Christelijke ideaal. Wees zachtmoedig. Wees onderdanig. Wees als een lam of een schaap. Buig je hoofd voor de kwelgeest en bied de scheerder je rug aan. Verheug je dat het je gegeven is geschoren te worden voor de glorie van God. Het is een goede religie voor de mannen met de scheerschaar.

De Christus die ons vanaf de orthodoxe kansel wordt voorgehouden, is eerder een zwakke persoonlijkheid. Hij is niet de soort man die wij voor het presidentschap zouden nomineren. Zijn volgelingen hebben zeer weinig vertrouwen in hem als praktijkleraar bedrijfsethiek. Zij hebben veel vertrouwen in hem als onthuller van spirituele zaken, maar geen enkel als organisator van de zaken van deze wereld. Als vanmiddag aan het hele land getelegrafeerd zou worden dat de president is afgetreden en dat Jezus morgen zijn plaats zou innemen, zou 95% van de Christelijke zakenmensen hun geld van de bank halen uit angst dat Jezus een paniek zou inluiden.

Jezus zei over Zichzelf: “Als ik omhoog geheven word, zal ik alle mensen tot mij trekken.” Nou, Hij heeft niet alle mensen tot zich getrokken, zelfs geen meerderheid van de mensen, en ik ben geneigd te denken dat Hij nooit omhoog is geheven. In plaats daarvan wordt een onwerkelijke, denkbeeldige personage omhoog geheven en de mensen worden er niet door aangetrokken.

In de buurt van een zeker stadje in Indiana is een buurtschap dat bevolkt wordt door een Amish sekte. Zij dragen allemaal platte, zwarte hoeden en effen, zwarte kleren die zij sluiten met haken en ogen, want knopen zijn niet christelijk; zij scheren hun bovenlip, zij knippen hun baard recht af, evenals hun haar. Er wordt gezegd dat als een van de broeders een knipbeurt nodig heeft, zijn vrouw een kom of schaal omgekeerd op zijn hoofd zet en al het haar wegknipt dat eronderuit komt. Op deze wijze gekleed en in een zeer sterke geur van heiligheid, liepen op een dag twee van deze broeders over straat, en kwamen een oude boer tegen, een typische bewoner van Indiana. Na hen eerst kritisch bekeken te hebben, sprak hij hen als volgt aan: “Zeg, waarom laten jullie je niet knippen en scheren?’ “Wij kleden ons zo,” zei een van hen, “omdat we eruit willen zien als onze Verlosser.” “Zag de Verlosser er dan zo uit als jullie?” vroeg de boer. “Wij geloven van wel.” “Nou,” zei de oude man stellig, “verdomd als ik het de Joden dan kwalijk neem dat ze hem hebben vermoord.”

De broeders hielden een valse Christus voor en bijgevolg werd de oude man er niet toe aangetrokken; en ik wil jullie vandaag bewijzen dat de kerk, overal, ons een valse Christus voorhoudt; Ik wil Hem aan jullie laten zien zoals Hij was en is, de Ultieme Mens – de Hoogste Vorm, de incarnatie en de openbaring van dat Ene Grote Leven dat boven alles staat en doorheen alles en in ons allen is, ons allen verheffend naar eenheid met elkaar en met Hem.

Het is mijn taak Christus te redden van het Christendom.

Ten eerste, Jezus werd niet veracht omdat Hij een werkman was. Volgens het gebruik moest iedere Joodse Rabbi of geleerde een beroep hebben. We lezen in de Talmud over Rabbi Johanan, de smid, en over Rabbi Isaac, de schoenmaker, geleerde en hogelijk geëerde mannen. Over Rabbi Jezus, de timmerman, zou men op dezelfde wijze hebben gesproken. De heilige Paulus, een zeer geleerd man, was tentmaker van beroep. Hiermee overeenstemmend kón Jezus daar niet zijn veracht om Zijn positie of Zijn afkomst. Sterker nog, hij werd door het volk gezien als een geboren aristocraat, een zoon van het koningshuis, en hij werd regelmatig geëerd als de zoon van David.

Ten tweede. Hij werd niet veracht vanwege onwetendheid. Hij was een zeer geleerd man. Wanneer Hij maar naar een synagoge ging werd Hij gekozen, zijnde de best gekwalificeerde voor dat werk, om de wet voor te lezen en de congregatie te onderwijzen. Lucas zegt: “Zijn faam verspreidde zich door de hele regio en hij onderwees in hun synagogen, door allen geprezen.” In die tijd van felle religieuze controverse zou geen enkele ongeletterde man zich op een dergelijke wijze staande hebben kunnen houden. Hij was door en door thuis in de Joodse wetgeving; de wijze waarop hij zijn tegenstanders met passende citaten tot zwijgen bracht, laat zien dat Hij de materie tot in de puntjes beheerste. Zelfs Zijn vijanden spraken hem aan met Meester of Leraar, Zijn diepgaande kennis erkennend.

Ten derde. Hij werd niet veracht om Zijn armoede. Hij had veel welgestelde en invloedrijke vrienden. Lazarus en zijn zusters waren mensen van aanzien. Lucas zegt dat Johanna, de vrouw van Chuza, ‘s konings rentmeester, en andere vrouwen Hem hielpen met hun vermogen, dat wil zeggen, supporters waren van Zijn werk. De rentmeester van de koning was een hoge ambtenaar en zijn vrouw was een prominente dame. Jozef van Arimathea, die voor Zijn lichaam zorgde, was een man in goede doen. Ook Nicodemus was dat waarschijnlijk. Jezus genas de zieken in de families van heersers en van hoge ambtenaren en zij lijken ruimhartig te hebben gereageerd door te voorzien in Zijn financiële behoeften. Het is waar, Hij bezat geen onroerend goed; maar Hij kleedde zich duur, en had nooit gebrek aan geld.

Toen Hij werd gekruisigd was zijn kleding te mooi om in stukken te snijden, en dus dobbelden de soldaten erom; in de nacht van Zijn verraad, toen Judas wegging, ging men er vanuit dat hij was weggegaan om iets aan de armen te geven. Het moet hun gewoonte zijn geweest om geld weg te geven. In dat land en in dat klimaat waren hun behoeften gering en eenvoudig, en er werd volledig in voorzien. Jezus droeg mooie kleren en had overvloedig te eten en te drinken, en had geld om weg te geven.

Lees de vier evangeliën en je kunt geen andere conclusie trekken. Jezus was niet deemoedig in de gangbare zin. Hij liep niet rond met neergeslagen blik of met een algehele houding van toestemming vragen om op aarde te mogen zijn. Hij was een man met een zeer indrukwekkend, autoritair en krachtig persoonlijk voorkomen. Hij “sprak als iemand met gezag” en ons wordt regelmatig verteld dat een groot ontzag en angst zich meester maakte van de mensen door Zijn machtige woorden en werken. Op één plek werden zij zo bang dat ze Hem smeekten weg te gaan; en Johannes vertelt hoe zekere officieren, gestuurd om Hem op de markt te arresteren, hun moed verloren in Zijn indrukwekkende aanwezigheid en terugkeerden, zeggende: “Zeker sprak er nooit iemand zoals deze man.”

Op de avond van Zijn arrestatie benaderden een groep soldaten Hem in de boomgaard, en vroegen naar Jezus van Nazareth; en toen Hij antwoordde: “Ik ben hem,” was Zijn majesteit en geestelijke kracht zodanig dat zij zich ter aarde wierpen; “zij deinsden terug” zegt het verslag, ” en vielen op de grond.” Lijkt de man die ik beschrijf jullie op een van onze Amish, of zelfs op een van onze Methodisten? Toch is dit de Christus van de vier evangeliën. Ik zou een van Zijn hedendaagse volgelingen weleens een peloton politieagenten tegen de grond willen zien werken door te zeggen: “Ik ben hem.”

Welnu, om als Christus te zijn in persoonlijkheid moet een mens geleerd zijn, goed gekleed, goed voorzien van geld en een nobel, indrukwekkend voorkomen hebben, spreken met gezag en in het bezit zijn van een geweldige aantrekkingskracht.

Wat nu met de christelijke houding naar de wereld? Een van de allerbeste manieren om die te begrijpen is Zijn redenen te bestuderen voor het aannemen van Zijn titel – de Mensenzoon. Hij sprak zelden over Zichzelf op een andere wijze. Deze uitdrukking, mensenzoon, was gebruikelijk in de Joodse profetieën. Het was simpelweg een meedogende manier om Mens te zeggen. Als je je Methodisme wilde benadrukken zou je kunnen zeggen: “Ik ben een zoon van Wesley [grondlegger van het Methodisme, vert.]” en als je je menselijkheid wilde benadrukken, zoals Jezus deed: “Ik ben een mensenzoon.”

Waarom benadrukte Hij het feit dat Hij een mens was? Merk de nuance op. De zoon van Wesley zal staan voor Methodisme en de zoon van Calvijn zal staan voor Calvinisme, maar de Zoon van Mensen moet staan voor de mensheid.

Het Romeinse Rijk was een grote belastingmachine. In de veroverde provincies werd de bevolking zoveel mogelijk hun eigen lokale regering en rechtsprekende instanties gelaten, terwijl het de functie van de Romeinse ambtenaren was om met geweld een schatting los te krijgen, of belastingen te innen. Iedere vorm van afpersing werd uitgeoefend door gouverneurs, procuratoren en belasting-inners op diegenen die in staat waren om te betalen. Openlijke beroving, marteling, ontvoering, valse beschuldigingen, alle soorten wandaden konden worden uitgeoefend op de man die geld had, om de hebzucht van de hogere machten uit te lokken. En omdat de onderdrukte eigenaren geen enkele andere wijze hadden om aan de afpersing van de regering te voldoen dan de armen te onderdrukken, waren de omstandigheden van de massa zeker beklagenswaardig. Jullie kunnen gemakkelijk inzien dat de handeldrijvende en bezittende klassen de armen op de een of andere manier moesten uitbuiten om aan het geld te komen om hun belastingen te betalen.

Het is onmiskenbaar een economisch axioma dat alle belastingheffing, van welke soort dan ook, aan wie dan ook opgelegd, uiteindelijk uit de harde handen van de ploeterende armen wordt geperst; dat is de reden dat ze arm zijn.  Om jullie een idee te geven van hoe onderdrukkend deze belasting was kunnen we uit bepaalde passages in Josephus schatten dat het privé-inkomen van Herodes de Grote drie en een half miljoen dollar per jaar was. Dat is natuurlijk niet zoveel als het inkomen van de president heden ten dage, maar hij heeft een veel groter land en meer mensen om belasting van te heffen, en waar het hem niet is toegestaan om een paar van Herodes’ meest effectieve methoden te gebruiken, heeft hij andere van zichzelf die de ruwe manieren van de monarchen van de oudheid zeer ver in de schaduw stellen.

De enorme sommen die opgehaald werden in die kleine provincie leidden de ongelukkige zwoegers naar de uiterste grens van de ondergang; zij konden niet verder omlaag en nog in leven blijven. In Judea waren er in die tijd diverse religieuze sekten, die in zekere zin ook politieke partij waren, konkelend voor een plek en macht, en voor invloed in Rome. De Farizeeërs, Sadduceeërs, Essenen, Samaritanen, enz., waren het oneens over diverse kwesties, zoals de interpretatie van profetieën, het bestaan van engelen, de wederopstanding van de doden, de doop, enzovoorts. De strijd tussen deze partijen was wanhopig boosaardig en bitter, vaak tot de grens van persoonlijk geweld. Hun woordenwisselingen eindigden geregeld in rellen. Je zult terwijl je dit leest merken dat ze altijd bereid waren om “de stenen op te rapen” om een einde te maken aan een dispuut; vaak redde alleen de indrukwekkende persoonlijkheid van Jezus Hem van gestenigd te worden door dit religieuze gepeupel. Deze sekten waren bijzonder gretig om mensen te bekeren. Jezus zegt over hen dat zij stad en land af zouden reizen om hun aantal met één te doen toenemen.

Onder al deze twistende partijen uit de middenklasse kwam het gewone volk, verzonken in de meest ellendige armoede – belast, geslagen, gekrenkt, beroofd, afgeslacht, en nergens werd een stem verheven in hun belang. Niemand, Jood of Heiden, dacht eraan om gerechtigheid te eisen voor deze grote, heterogene massa. Er wordt van Jezus gezegd dat Hij “mededogen had met de grote massa, omdat zij flauwvielen en verward waren en als schapen zonder herder.” Zij hadden meer dan voldoende herders om hen te dopen, om voor hen de profetieën te interpreteren, om hen in “geestelijke” zaken te onderrichten, en zelfs om hen te scheren; maar niemand die vroeg om een verlichten van hun lijden – niemand die riep om gerechtigheid voor hen.

Er zijn nog steeds herders die zich veel drukker maken over de correctheid van de doctrine dan over gerechtigheid. In dit doolhof van onderdrukking, belasting, moord, krenking en theologische discussie komt de grootse figuur van de Christus, die zegt: “De Geest van de Heer is met mij, want hij heeft mij gezalfd om goed nieuws aan de armen te prediken. Ik ben geen Farizeeër; ik ben geen Sadduceeër; ik ben geen Esseen of Samaritaan: ik ben een man! Ik kom niet ten behoeve van het Farizeïsme of Samaritanisme, maar ten behoeve van de mensheid.” Een nieuw geluid in religie; een nieuwe houding. Geen wonder dat zij “zich verbaasden over zijn doctrine.” Geen wonder dat Zijn woord kracht had. Geen wonder dat zij zeiden: “Hij spreekt als iemand met gezag.”

In het Johannes evangelie zegt Jezus over Zichzelf dat de Vader Hem het gezag heeft gegeven om oordeel te vellen omdat Hij een mens is. Ik zeg dat dit de enige reden is die God ooit gehad heeft om gezag aan wie dan ook te geven, en ik zeg dat indien er nu waar dan ook enig man is op wie de goddelijke sanctie rust, dit niet zo is omdat hij een Farizeeër is of een Sadduceeër, een Methodist, Presbyteriaan, Republikein of Democraat, maar omdat hij een mens is. En ik zeg ook dat onder allen die heden ten dage leiderschap krachtens goddelijke zalving opeisen, we deze test toe kunnen passen met de zekerheid dat de man die staat voor menselijkheid, ten eerste, ten laatste en de hele tijd, tegen alle gevestigde belangen, religieuze en politieke in, de man is die met God is. Hij en alleen hij heeft de ware Christelijke houding, de houding die Jezus innam.

En omdat Hij deze positie innam; omdat Hij stond voor menselijkheid tegenover de gevestigde religieuze belangen van Zijn tijd, werd hij als godslasteraar  beschouwd; omdat Hij stond voor menselijkheid tegenover de gevestigde economische en politieke belangen van Zijn tijd werd Hij een godslasteraar genoemd; omdat Hij tegenover de gevestigde economische en politieke belangen van Zijn tijd stond voor menselijkheid, werd Hij een verrader genoemd. Jezus werd gekruisigd, aangeklaagd voor godslastering en verraad; en Hij was schuldig – wettelijk – aan beide punten. Ik ken geen trotsere titels, wanneer rechtmatig verkregen, dan deze: Godslasteraar en Verrader! Ik bid de Grote Intelligentie, voor wiens ogen alle zaken van de mensen worden uitgestald, om bij mijn naam in het boek van Zijn herinnering, Godslasteraar – Verrader te schrijven: trouweloos aan iedere kerk die zich verontschuldigt voor economisch onrecht; Verrader aan iedere regering die meewerkt aan het uitbuiten van de armen. De enige zondige trouweloosheid is de ontrouw aan de waarheid; het enige verachtelijke verraad is verraad aan de zwakkeren. Dit was de houding die Jezus innam; Hij drukte dit alles uit toen Hij de titel aannam die Hem de kampioen van de mensheid maakte – toen Hij zei, “Ik ben de mensenzoon.” En Hij bracht dit volledig tot uitdrukking in Zijn leringen.

Laat me uit de bergrede citeren: “Gij hebt gehoord dat door hen van oude tijden gezegd werd, gij zult niet doden; en al wie zal moorden zal het oordeel toevallen; maar Ik zeg U: dat al wie vertoornd is op zijn broeder, het oordeel zal toevallen, en al wie tot zijn broeder “Raca” zegt, zal de raad toevallen, maar al wie “gij dwaas” zal zeggen, zal toevallen aan het hellevuur.” De uitdrukking “gij dwaas” geeft het origineel niet helder weer; het zou beter worden overgedragen door de uitdrukking “jij bent niet goed”, of “je bent van geen waarde”.

Laat me de betekenis van deze passage voor jullie illustreren. Ik zat in de lobby van een hotel toen het nieuws binnenkwam van een gruwelijke mijnramp Indiana, waarbij een aantal arme kerels hun leven verloren. Twee goedgeklede mannen bespraken de gebeurtenis en een van hen zei: “Nou goed, er zijn alleen maar een paar Hongaren minder! Er staan er een miljoen klaar om morgen in hun schoenen te stappen. De wereld heeft er niets aan verloren.” Jezus zegt dat al wie zo over een mens spreekt, zal toevallen aan het hellevuur. Dat is de exacte betekenis van deze passage. De verantwoordelijkheid van iedere moord berust bij diegenen die de waarde van een mensenleven laag inschatten. Het vermoorden van Filippino’s vanwege onze commerciële belangen plaveit vanwege diezelfde “belangen”, de weg naar het vermoorden van Amerikanen in de straten van onze eigen steden. Het spreken van “inferieure rassen” is slechts een prelude naar het spreken van “lagere klassen.” Wie zo spreekt valt toe aan het hellevuur.

De doctrine van de hel op zich is voortgekomen uit het verfoeilijke idee dat er enkele klassen van mensen zijn die van bijzonderdere waarde zijn voor God; en diegenen, die dergelijke godslasteringen onderwijzen, lopen altijd op de afbrokkelende rand van dat donkere gat, waarin de vuren van eeuwige wraak gloeien. Als er iemand naar de hel gaat, zullen het diegenen zijn die de mens verlagen.

Dit is wat Jezus zei. Welnu, als je Mattheüs hoofdstuk 12 openslaat, zul je lezen dat de discipelen op de Sabbat over de velden liepen en dat zij korenaren plukten en onderweg opaten. Dit gaf de Farizeeërs veel ergernis. Zij waren niet beledigd omdat zij het graan namen, want bij wet oversteeg het recht van een hongerige op leven de eigendomsrechten van de eigenaar van het veld; niemand zou het de uitgehongerde reiziger verbieden om iets te plukken en op te eten. Ik zeg dat de Farizeeërs niet boos waren omdat zij aten, maar omdat het op de Sabbat gebeurde. De Farizeeërs dachten dat het meest waardevolle voor God hun kerk was, met haar gevestigde gebruiken en riten. Zij zouden de Sabbat niet breken om de hongerigen te voeden; zij zouden hem niet breken om de zieken te genezen. God gaf meer om het instituut dan om de mens.

En dus klaagden zij bij Jezus; en Hij antwoordde hen; “Heb je niet gehoord wat David deed toen hij honger had, hij en zij die bij hem waren?” en Hij ging verder met hen te vertellen hoe David en zijn metgezellen – en David’s kameraden waren in die tijd een machtige ruige bende – de tempel zelf binnen gingen, en het offerbrood, dat heilig was, pakten en opaten – en God keurde het goed. “Eén is hier, groter dan de tempel,” zei Jezus. God geeft meer om een hongerige dan om een heilig huis.

In Marcus 2, waar hetzelfde verhaal wordt verteld, voegt hij toe: “De Sabbat is voor de mens gemaakt, de mens niet voor de Sabbat.” Hier wordt het probleem tussen Jezus en Zijn tegenstanders duidelijk afgebakend. Zij loofden de aanbidding, de tempel, de Sabbat, de rituelen. Hij loofde de mens. En ik ben het met Jezus eens. Ik voel geen eerbied voor gebouwen, al kunnen het magnifieke bouwwerken zijn, waar schemerig licht door gebrandschilderde ramen op heiligenbeelden valt, en waar priesters in gewaden in plechtige rite zingen; deze dingen doen mij helemaal niets. Maar als ik in een schoolklas sta en naar de opgewekte gezichten van honderd jongens en meisjes kijk – wanneer ik op een drukke markt ben of in een fabriek, waar mijn broeders en zusters zwoegen om te voorzien in de wereldse behoeften, en me realiseer dat elk leven vóór mij mogelijkheden, grenzeloos als het universum zelf, in zich heeft; wanneer ik in de aanwezigheid van deze zwoegende, lijdende, liefhebbende, zoekende, glorieuze, gewone mensen ben, ontbloot ik mijn hoofd en buig met eerbied, want hier ben ik waarlijk in de tegenwoordigheid van de Almachtige God. Eén is hier groter dan de tempel, groter dan de kerk, groter dan de Sabbat.

God roept de mens op tot meer dan het eerbiedigen van bepaalde dagen, of het heilig houden van bepaalde plekken. Deze hele aarde is een zeer heilige plek omdat ze door de liefde van God is gewijd om Zijn doel te vervullen, de hoge bestemming van de mens.

Is dit niet de enige rationele interpretatie van deze uitspraken van Christus? Hebben jullie het zo ooit in de kerk gehoord? Die van hen is een metafysische Christus, een valse Christus. Deze Christus die ik jullie vandaag voorhoud is de echte Verlosser.

De moeilijkheid met de kerken is dat zij allemaal teveel lijken op een bepaalde kerk in Washington. Het was een Calvinistische kerk – een zeer plechtige plek. Washington is hoe dan ook een plechtige plek, voor mensen die in de hel geloven – zij zijn vlakbij hun einddoel. Een goede, oude Methodiste ging op een zondag bij toeval deze kerk binnen en ging zitten. De predikant was welbespraakt en de oude dame, diep geroerd, riep meteen enthousiast: “Amen!” Een koster tikte haar zachtjes op de schouder en fluisterde: “Mevrouw, u wilt alstublieft wel stil zijn.” Zij bedaarde, maar onder invloed van de goede preek, verloor zij zich meteen weer en schreeuwde: “Glorie aan God!” Weer kwam de koster met zijn gefluisterde berisping. “Maar meneer,” zei ze, “ik ben in extase.” “O, nou mevrouw,” antwoordde hij, “dit is geen plek om in extase te zijn.” Jullie lachen. Misschien kennen jullie kerken waar ook alles meer welkom is dan extase.

“En Jezus nam een klein kind, en zette het in hun midden en zei: “Al wie zichzelf deemoedig zal maken zoals dit kleine kind, zal groot zijn in het hemelse koninkrijk.” Jullie hebben ongetwijfeld veel afbeeldingen gezien van Jezus terwijl hij de kleine kinderen zegende, en jullie hebben Hem altijd gezien, omringd door mooi geklede dames, die leuke, schone baby’s meebrachten – het soort kinderen waar je makkelijk van kunt houden; het soort dat je alleen maar kunt zegenen. De heren die deze beelden tekenden komen meer tegemoet aan het kunstzinnige gevoel dan aan een verlangen om de feiten in deze accuraat weer te geven.

Dat was ongetwijfeld een slavenkind; een kind uit de poel van wanhoop, ongewassen, ongekamd, bedekt met ongedierte; menselijk in Zijn lijden, in Zijn vermogen pijn te voelen, maar met het grootste deel van Zijn menselijkheid sluimerend in Zijn ziel, zichtbaar voor God maar niet voor de mens. En Hij zei: “Wie een dergelijk klein kind bij zich opneemt, neemt mij op.”

Er zijn heel veel kinderen waarin het voor jullie moeilijk is de Christus te zien, nietwaar? Laat mij voor jullie doen, mijn vrienden, wat Jezus deed voor Zijn toehoorders; laat mij een kind brengen en Het voor jullie zetten.

Ik ging met een dokter een appartementen gebouw in Chicago binnen, op een hete middag in het seizoen waarin die gebouwen oververhitte ovens worden, om een paar kinderen te bezoeken, die ziek waren. In een kamer vonden we een klein jongetje – een heel erg klein jongetje – dat stervende was aan koorts. De kamer was smerig en intens warm; er waren drie andere kinderen, vies en onverzorgd. De moeder besteedde al haar tijd aan haar zieke kindje, zijn droge en bloedende lippen bevochtigend, en trachtend zijn lijden te verlichten met alle armzalige middelen waarover zij beschikte. De dokter zei die dag tegen mij: “Ik kan naar volwassenen gaan die stervende zijn, of gestorven, zonder al te zeer aangedaan te zijn; ik kan naar kinderen gaan, die dood zijn, en God danken; maar wanneer ik ergens kom waar deze kinderen ziek zijn, en zie wat zij moeten dragen, en hoe zij het dragen, dan stort ik in en zakt de moed me in de schoenen. Ik kan het niet aanzien.”

Arme kleine jongen, met zijn koortsige ogen en vuurrode wangen, hij lag daar zeer geduldig, en alleen de rusteloze beweging van de vermagerde handjes op de sprei verraadde zijn lijden. Hij sprak tot zijn moeder: “Mama,” zei hij, “het is tijd voor papa om te komen.” De vader werkte als kolenschepper op een station, daar in de buurt, en verliet blijkbaar zo nu en dan zijn werk om snel even zijn kind te zien. “Ja lieverd” antwoordde de moeder, “papa zal er zo zijn.” “Mama,” zei het kind, “als papa komt zal hij zeggen ‘Hoe is het met mijn kleine man’ en ik zal zeggen ’goed’, zodat hij blij zal zijn. Vertel het hem niet, maar ik denk dat ik doodga.”

Zie je, hij dacht niet aan zichzelf, zelfs niet in zijn laatste uur, maar aan zijn vader. Welnu, de vader kwam de kamer binnen. Het was een ruige, wild uitziende man, met ongekamde haren en baard, alleen gekleed in een hemd en overall, zijn gezicht en blote armen zwart van de kolen. Ik twijfel er niet aan dat hij een ongeletterd man, wat betreft boeken. Ik twijfel er niet aan dat hij een slechte man was vanuit orthodox en conventioneel standpunt; ik veronderstel dat hij wel eens vloekte en kaartte om bier en andere vreselijke dingen deed.

Toen hij binnenkwam keek hij bezorgd naar zijn vrouw, en toen naar ons, en las op onze gezichten de ergste tijding. Zijn eigen gezicht beefde en zijn bebaarde lippen vertrokken; toen, omwille van het kind, forceerde hij een opgewekte glimlach en kwam door de kamer naar het bed; en terwijl hij kwam scheen met een verheerlijkt licht een vaderliefde op zijn door kolen getekende trekken, zo heilig als de liefde van God Zelve.

De vader boog zich over het kinderbed. “Hoe gaat het met mijn kleine man?” vroeg hij. En de zwakke stem zei moedig, terwijl de uitgedroogde lippen zich verwrongen in een deerniswekkende poging te glimlachen: “Het gaat goed met mij, papa; het gaat goed.” De man stortte in. Hij barstte in snikken uit en overeind springend haastte hij zich naar de overloop, worstelend om zijn zelfbeheersing terug te krijgen. De moeder, ook bitter snikkend, boog zich weer over haar kind; en over de wang van het arme kind rolde slechts één traan – uit medelijden – voor zijn vader. Dat was een “ordinair” kind; een uit de “lagere” klasse. Niet een van de “sterkste om te overleven” – en zo stierf hij.

Jezus nam een klein kind en zette het tussen hen in, en zei: ” Al wie een van deze kleinen kwaad doet, het ware beter dat hem een molensteen om de nek werd gehangen en dat hij in zee werd geworpen.” Ja, op iedere man, of vrouw, of spoorweg systeem, of financieel systeem of industriële orde die staat tussen het kind en het leven, rust de vloek van God. Ik zeg, met Jezus, dat het belangrijker is dat recht wordt gedaan aan zo’n klein kind dan dat alle graanoogsten van duizend jaar worden bewaard.

“Al wie zichzelf deemoedig zal maken zoals dit kleine kind, diezelfde zal groot zijn in het hemelse koninkrijk.” Hoe kun jezelf deemoedig maken als zo’n kind? Betekent het als een kind te zijn in de geest, leergierig, goedgelovig? Nee; er is maar een manier. Sta naast dat kind uit de poel der wanhoop en zeg: “Vóór God is hij even goed als ik. Hij heeft recht op alles wat ik voor mijzelf en mijn kinderen opeis, en ik zal niet rusten tot alles wat ik voor mij en de mijnen opeis ook voor hem zeker is.” Dan begin je groot te worden in het Koninkrijk van God.

Hoe kan ik mijn naaste liefhebben als mijzelf? Hoe kan ik van dat kind houden zoals van mijn eigen kinderen?

Op een dag praatte Jezus met de mensen en Hij zei: “Waarom maken jullie je zorgen over wat te eten en wat te dragen? Zoek een rechtvaardige en rechtschapen orde van dingen en je zult overvloed hebben.” Ik ben hier om te getuigen dat Jezus de waarheid vertelde. Deze wereld zou voedsel produceren voor tienmaal haar populatie. Zij zou tienmaal haar bevolking kleden, weelderiger dan Salomon gekleed ging in al zijn glorie. Zij zou voor ieder gezin, dat haar bewoont, bouwmaterialen leveren om een paleis op te richten, groter dan Rockefeller’s herenhuis. Onze Heer heeft voorzien in het ruwe materiaal voor de essentiële dingen van het leven, duizendmaal meer dan wij kunnen gebruiken. Het volk als geheel is rijk, overvloedig rijk. Het bevredigen van menselijke behoeften is een probleem van methodiek en organisatie. We hebben de methodiek vrijwel geperfectioneerd. Het is nu een probleem van organisatie.

Zoek het koninkrijk van de Vader, zegt Jezus, en je lost het probleem van brood en boter op. Hoe ziet het koninkrijk van een vader eruit? Laat ons zeggen dat er ergens een vader van een gezin is, en hij ziet zijn kinderen samenkomen aan de tafel die hij voor hen allen overvloedig heeft gedekt, zoals onze Vader dat voor ons heeft gedaan. Welnu, de grootste jongen komt het eerst aan tafel en hij verzamelt alle goede dingen rondom zijn bord en slaat zijn armen eromheen; zijn kleine zusje steekt haar hand uit naar een stukje en hij slaat haar; hij slaat de uitgestoken handen van de anderen weg en zegt: “Ga weg! Onze vader heeft dit hier neergelegd en ik was hier het eerst en het is van mij! Ga weg,” (klap, duw, ruk), en opkijkend naar zijn vader zegt hij: “Onze Vader (klap), Uw koninkrijk kome (harde klap), Uw wil geschiede” (dreun). Zou die vader niet zeggen: “Mijn wil zal niet geschieden totdat je broers en zussen een gelijke kans hebben.”? En als de grote jongen zou zeggen: “Welnu, vader, dan zal ik het houden als uw beheerder en zal ik de anderen geven wat zij nodig hebben als ik het kan missen.” Zou de vader niet zeggen: “Mijn koninkrijk bestaat niet uit welwillendheid of liefdadigheid, of zelfverloochening, of opoffering, of aanbidding, of naleving van de Sabbat, maar uit gerechtigheid voor allen.”

Jezus wees erop dat vogels zich geen zorgen maken over het krijgen van voedsel. Zij leven in het koninkrijk van God. Wij leven in het koninkrijk van de keizer. Als de tijd ooit aanbreekt dat een paar slimme vogels een monopolie op insecten krijgen of een kartel in wormen gaan organiseren, dan zullen er ook zorgen onder hen zijn.

Welnu, wat de natuur betreft is er niets dat mij ervan weerhoud om van mijn naaste te houden zoals van mijzelf. Er is overvloed voor hem en ook voor mij. En wat betekent precies dit van je naaste houden zoals van jezelf? Stel dat mijn vrouw en ik aan tafel gingen en we hadden niets anders te eten dan een korst brood en een stuk taart. En stel dat ik de taart pak en zeg: “Mijn lieve vrouw, wat houd ik veel van jou! Ik wou dat jij wat taart had!” en ik slik het door en laat het aan haar om op de korst te knagen. Van wie houd ik het meest, van mijzelf of van haar? Als ik haar liefheb als mijzelf, zal ik dan instemmen met het inpikken van de taart? Als ik haar liefheb als mijzelf dan zal ik wat ik voor mijzelf probeer te krijgen ook voor haar proberen te krijgen. Als ik jou liefheb als mijzelf, zal ik wat ik voor mijzelf probeer te krijgen ook voor jou proberen te krijgen, en wat ik voor mijn kinderen probeer te krijgen ook voor de jouwe proberen te krijgen en zal ik niet méér rusten onder een onrecht, jouw kinderen aangedaan, dan als het mijn kinderen was aangedaan.

Kunnen jullie je nu een toestand van de maatschappij voorstellen waarin het goede dat ik voor mijzelf doe, ook voor jou gedaan zal worden? Ik sprak op een avond in Chicago en na afloop stapte ik in een tram en stond naast een meisje dat een van de luisteraars was geweest en zij zei tegen mij: “Meneer, ik hoorde uw toespraak en vond hem erg goed. Ik ben maar een arm, onwetend meisje maar ik heb over deze dingen nagedacht, en de wereld zoals zij is doet mij denken aan een van die grote vijzels waar ze gebouwen mee optillen – je draait een hendel alsmaar in de rondte en het centrale gedeelte wordt omhoog getild. Dus het lijkt erop dat wij arme mensen aan de hendel staan. We lopen altijd in de rondte en komen nooit hogerop. We blijven altijd op dezelfde plaats. We lopen rondjes om iemand anders op te tillen. En ik dacht dat het zoals een van die wenteltrappen vastgezet kon worden, zodat als we met zijn allen rondgingen we allemaal samen omhoog konden gaan, en het werk dat we met zijn allen doen ons allemaal zou helpen, en als een paar mensen niet zo hoog zouden komen, we op een dag allemaal samen bij de top zouden komen en dat zou voor ons allemaal beter zijn.” En ik dacht dat als het in mijn macht lag, ik alle collegeprofessoren en predikanten en onderwijzers naar dit arme meisje zou sturen om aan haar voeten zittend een beetje politieke economie te leren.

Deze dingen worden verborgen voor de wijzen en verstandigen en onthuld aan de simpelen van geest. De zuiveren van hart zullen God zien. De gemiddelde mens is zo verknocht aan de idee van de goddelijke oorsprong van de huidige orde dat hij de mogelijkheid van een verandering niet kan bevatten. Hij zal niet onderzoeken, hij zal niet overwegen; hij zegt simpelweg: “Het kan niet worden gedaan.” Hij is als de oude inwoner van Tennessee die niet geloofde in spoorwegen. Zij bouwden een spoorweg bij hem in de buurt en de buren kregen hem zo ver om op een dag naar de rails te gaan kijken. Zij hadden de rails tot de oever van de rivier gelegd en aan de andere kant een tunnel gegraven in een heuvel, maar waren nog niet begonnen met het bouwen van de brug. De oude man sloeg een blik – dat was voldoende. Hij hield niet op met het stellen van vragen. Hij gooide zijn handen in de lucht en zei: “O, donders, je gaat me toch niet vertellen dat je een locomotief kunt maken die over die rivier springt en in dat gat in de heuvel terecht komt! Dat kan niet worden gedaan.”

Hebben jullie ooit gedacht, o gij kleingelovigen, dat er een manier is om deze kloof tussen individuele inspanning en gezamenlijke inspanning te overbruggen? Beschouw een ogenblik ons openbare schoolsysteem. Wij onderwijzen onze kinderen door onze inspanningen te verenigen. Wij zijn gezamenlijk de eigenaars van de school. Jullie zijn eigenaar van de school van Marion, Indiana. En ik ben deels eigenaar van de school in Cincinatti. Wat dat aangaat zijn wij allemaal één familie, nietwaar? Het is het koninkrijk van onze vader, deels, gevestigd temidden van het koninkrijk van de keizer, nietwaar?

Stel dat ik, in mijn liefde voor mijn kinderen, een nieuw tekstboek bedenk of een geschikter tafeltje of een comfortabeler stoel, wat dan ook wat hun werk gemakkelijker maakt of de schooldienst verbetert – dan zorg ik ervoor dat het wordt goedgekeurd, en zal ik mijn eigen kinderen hebben geholpen, jullie kinderen hebben geholpen, ik heb ieder kind van Maine tot California geholpen. Ik heb ieders leven opgefleurd en bijgedragen aan het geluk van ieder thuis, ik heb zowel alle kinderen liefgehad als mijn eigen. Dit is het wenteltrap-plan. Ik houd er zelf meer van dan van de vijzel-methode.

De industrie bevindt zich op het andere plan. Als ik een nieuwe arbeidsbesparende machine uitvind, zorg ik ervoor dat honderden van mijn broeders hun kans op inkomen verliezen en maak het probleem voor iedereen groter. Stel dat een fabriek net als een school was, een instituut, enkel om te voorzien in een gemeenschappelijke behoefte door een verenigde inspanning, zou dat dan ook zo zijn? Als ik door een of ander apparaat mijn eigen taak zou kunnen verlichten zou ik allen rust brengen en zou ik daarin weer mijn naaste  liefhebben als mijzelf.

De apostelen begrepen het als zodanig. Zij vingen aan een verenigde en harmonieuze wereld te bouwen. Lees het tweede en vierde hoofdstuk uit Handelingen van de Apostelen en lees de geschriften van de vroege Christelijke vaderen, en je zult zien dat het niet de idee van Jezus en de apostelen was om een instituut van aanbidding in een slechte wereld te bouwen, maar om de wereld zelf in een verenigde, harmonieuze, ordelijke en wetenschappelijke maatschappij om te vormen. Om van de maatschappij een wenteltrap te maken, waarop een verloste mensheid samen naar de eenheid met God zou marcheren. Zij hadden alle dingen gemeenschappelijk. Er was geen armoede onder hen die niet door allen gedeeld werd. De vroege kerken waren kleine gemenebesten, en het doel dat zij met intens enthousiasme nastreefden, was het bouwen van de wereld tot één groot gemenebest.

De Apostelen waren een soort communisten. Het doel van Jezus, zoals zij dat begrepen, was het vestigen van een wetenschappelijke maatschappij, die hij bij haar ware naam ‘het Koninkrijk God’s’ noemde; een wereld van vereende inspanningen, zich richtend op de ontwikkeling van het kleine kind. Het was deze glorieuze visie die viriliteit en kracht gaf aan de prediking van de vroege kerk, en de huidige kerk heeft geen kracht omdat zij geen doel en geen hoop heeft.

Dr. Quayle uit Indianapolis heeft een pamflet geschreven, waarin hij beargumenteert dat de Apostelen zich vergisten in hun maatschappelijke leer. Hij stelt dat zij het in hun theologie juist hadden – geïnspireerd en onfeilbaar – maar dat zij slechte zakenmensen waren. Ik zou zeggen dat dezelfde Heilige Geest die hen hun theologie gaf, hen ook hun maatschappelijke ideeën moet hebben gegeven. Het communistische regime maakte net zozeer deel uit van het leven van de kerk als het Avondmaal van de Heer, en was veel duidelijker door de leringen van de Meester gevormd. Dr. Quayle’s houding is gelijk aan zeggen dat de Heilige Geest een voortreffelijk, oud personage is, zeer correct in kwesties betreffende de doctrine, maar een beetje de weg kwijt als het gaat om de praktische zaken van het leven.

Dat is precies de houding van de huidige kerk Jezus toe. Iedere moderne prediker, met enkele uitzonderingen, ontkent zijn Meester wanneer hij spreekt over maatschappelijke problemen. Ik ga hier niet uitvaren tegen de kerk; maar de kerk beschuldigt ons van godslastering, van atheïsme en immoraliteit, en ik ga antwoorden met een verklaring van de zaak en met een tegenbeschuldiging.

Diegenen van jullie die het artikel van Elbert Hubbart hebben gelezen over de katoenmolens van South Carolina, zullen nooit de realistische beschrijving van de verschrikkelijke omstandigheden vergeten. Hoe de duizenden kindslaven bijeengebracht worden door fraude, een onjuiste voorstelling en door aan de hebzucht van hun vaders te appelleren; hoe de combinatie van lange uren, het zware werk en de vliegende zweep hun zwakke lichamen zo zeker en zo snel afbraken dat de gemiddelde levensduur van een kind, veroordeeld tot een van deze hellen, slechts vier jaar is. Het is georganiseerde moord op grote schaal; het is een wreedheid waar geen woorden voor zijn; een gewelddadigheid zo oneindig dat daar geen uitdrukking voor is. En vlakbij veel van deze slachthuizen zul je een kerk vinden, gebouwd door de kindermoordende coöperatie, en er is een prediker wiens salaris wordt betaald van het schamele loon van de stervende kinderen. In sommige gevallen wordt zelfs gerapporteerd dat een vast percentage op het weekgeld wordt ingehouden ter ondersteuning van het evangelie van die Christus die zei: “Dat wat gij voor de minsten van dezen hebt gedaan, hebt gij voor mij gedaan.”

Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat die kerk onderhouden wordt door de georganiseerde uitbuiting van kleine kinderen, zelfs tot de dood aan toe. Ik denk dat wij het er allemaal over eens zijn dat een bedrijf dat de levens van kleine kinderen omzet in dividend fout is, en dat het geestelijk leven van wat voor kerk dan ook niet erg ver kan uitstijgen boven de bron waaruit zij haar financiële voeding betrekt. Een kerk die door kindermoord in leven blijft, kan niet veel goddelijke kracht bezitten in haar geestelijke bijstand, wel?

Wat is in principe het verschil tussen een bedrijf in het Zuiden dat het hele leven van een kind in vier jaar wegneemt, en een bedrijf in het Noorden dat het leven van een man of vrouw in twintig jaar wegneemt? Wat is in principe het verschil tussen een bedrijf in Ohio en een bedrijf in South Carolina? Wat is in principe het verschil tussen de voedingsbron van de kerk hier en de kerk daar?

Laat mijn broeders van de kansel mij beschuldigen van ketterij en godslastering als zij dat willen; ik antwoord met deze tegenbeschuldiging: ik zeg dat dezelfde kracht die grote ondernemingen corrumpeert en wetgevers omkoopt, die aanzet tot meineed en een vieze smet werpt op het gewaad van gerechtigheid, die het land beplant met bordelen en kroegen, en stadsbestuur tot een stank in de neusgaten van God maakt, de kracht is die de kerk voedt. Een georganiseerde zaak!

En ik spreek de beschuldiging uit dat georganiseerde ondernemingen en de kerk, die de naam van Jezus Christus draagt, tegenwoordig zij aan zij gaan op de doodlopende weg van de commercialisering, aan elkaar gebonden als een Siamese tweeling, gevoed met hetzelfde bloed, gevoed vanuit dezelfde bron, dezelfde gedachten denkend en van dezelfde geliefden houdend; en gelijkelijk schuldig voor God aan de uitbuiting van mensen, de achterstelling van vrouwen en de moord op kinderen.

Als dat godslastering is, laat de kerk er dan het beste van maken. Als het onwaar is, laat de kerk dat dan weerleggen. Als het waar is, laat haar dan haar gewaden reinigen van het onschuldige bloed, zich kleden in een jutezak met de as van berouw op haar hoofd, om genade smeken tot de Almachtige God.

Ten tijde van Jezus waren mensen zeer geneigd om zich met elkaar te vergelijken en God te danken dat zij niet zoals anderen waren. In Lucas, hoofdstuk 13, zul je lezen hoe Jezus tot hen zei: “Denken jullie dat diegenen op wie een paar dagen geleden de toren viel, grotere zondaars waren dan alle andere mensen in Jeruzalem, omdat hen zoiets overkwam? Nee, zeg ik jullie, maar als jullie niet tot inkeer komen zal het jullie allemaal net zo vergaan!”

Denken jullie, mijn vrienden, dat het iemand zal helpen op de dag des oordeels voor het Kapitalisme, terwijl het bloed van zijn vermoorde miljoenen tot God schreeuwt om gerechtigheid, te zeggen: “Ik was Methodist: ik was rechtschapen in gerechtigheid,” “Ik was Baptist, ik werd onder water gezuiverd,” “Ik was Katholiek, ik zei iedere dag mijn gebeden op in perfecte regelmaat.” Ik zeg jullie van niet, maar alleen als we berouw hebben zal het ons niet zo vergaan.

Ach, hoezeer verlang ik ernaar om mijn broeders op de kansel deze visie van het Christendom van Jezus en de Apostelen te geven; dit concept van de ware Christus. Hoezeer verlang ik naar geschikte woorden om Zijn oproep aan hen en aan jullie over te brengen!

De oproep van Christus! Wat is die en waar is die? Waar horen we die? Kijk en luister naar het grootse schouwspel van jullie beschaving; zie de prachtige vertoningen, de uitstalling van rijkdom, de wonderen van kleur, de kunstwerken: hoor de machtige oproer van de grote wereld van commercie, het lawaai van de markt, het gegil van de fluiten, het luiden van klokken, het puffen van motoren, het stoten en rammelen van machines, het lawaai van muziek, het gejuich van opgewonden menigten – en luister nu wat beter, buig en wees stil en door alles heen hoor je een ander geluid, een geringe flard die elke dag luider en sterker wordt – het gekerm van wanhopige mannen, de snikken van gekwetste vrouwen, de zwakke kreten van stervende kinderen. De roep van de treurenden om verlichting, het pleiten van de misdeelden om gerechtigheid.

Dat, o mannen en vrouwen, is de oproep van Christus aan jullie. Wat betekent het voor een prediker van Gods boodschap in deze tijd om die oproep te beantwoorden? Het betekent te staan, niet voor liefdadigheid, maar voor gerechtigheid; niet voor hervorming, maar voor revolutie. Het beteken eerder de deuren van deze schitterende tempels te sluiten dan nog een dag langer te leven door het goud van georganiseerde onderdrukking aan te nemen. Het betekent weer de wegen en de paden op te gaan, zeggende: “De geest van de Heer is met ons omdat hij ons heeft gezalfd om het goede nieuws aan de armen te prediken.” Het betekent te werken, niet voor een instituut van aanbidding, maar voor een gemenebest. Het betekent om eens en voor al te breken met de gevestigde belangen van het Kapitalisme: ontrouw te zijn aan zijn religie, verrader aan zijn regering: om met Jesaja uit te roepen: “Uw prinsen zijn opstandig en metgezellen van dieven, elk van hen houdt van geschenken en gaat achter beloningen aan; Wezen bieden ze geen bescherming, het lot van weduwen laat hen koud; de buit van de armen is in hun huizen, hun handen zitten vol bloed! Breng geen wierook meer, zing geen gezangen meer; vier geen ceremoniën meer. Ik wil gerechtigheid voor aanbidding, zegt de Heer der Heerscharen.”

Ja, de oproep van Christus aan de prediker is om voor eens en voor al en absoluut te breken met het Kapitalisme. Geef de keizer wat des keizers is en God wat des Gods is, betekent dat alles des Gods is: in een verloste wereld is er geen plaats voor de keizer. En mijn broeder, zuster, de oproep aan jullie is dezelfde.

Mattheüs vertelt ons dat toen Jezus aan het kruis hing, de Farizeeërs Hem bespotten, zeggende: ” Als jij de zoon van God bent, kom dan van het kruis af.” Zij wilden geleid worden door een Zoon van God, maar zij wilden op gemakkelijke manieren geleid worden naar glorie, positie en macht. Zij wilden een competitieve Christus, die hen zou leiden naar een competitieve victorie. Zij wilden een koninkrijk van God, maar zij wilden dat volgens de algemene opzet van de koninkrijken van deze wereld. Zij wilden de armen liefdadigheid geven, geen gerechtigheid; de slaaf vriendelijkheid geven, geen vrijheid. Zij zouden goed zijn voor de armen zijn maar de armoede niet afschaffen; zij wilden gemakkelijk op de rug van anderen meerijden, niet anderen als last op hun eigen schouders dragen. “Als jij de Zoon van God bent, kom er dan af!”

En het huidige Christendom staat voor het kruis met dezelfde houding en zegt dezelfde woorden: “Niet die kant op, Meester! Niet gekruisigd worden ten behoeve van de mensheid! Leid ons de andere kant op! Kom van het kruis af!”

Vrienden, de oproep van Jezus is zoals hij 2000 jaar geleden was, en is altijd geweest de lasten van de zwakke, verongelijkte, gekwetste, beroofde, onderdrukte en misdeelde mensen te dragen. Om je leven te verbinden met dat van de armen. Om hun pijn te voelen, hun lijden te delen, te leven voor hun verlossing – om te buigen onder hun geweeklaag in duister Getsemanee; om met doornen gekroond, op wankele benen de steile weg naar de Calvarie op te gaan; volhardend omdat we achter het kruis de graftombe zien, en daar schijnt de glorie van een herrezen mensheid. Hef het hoofd op! De dag van uw verlossing nadert; het hemelse koninkrijk is nabij.

Vergelijk deze oproep, vrienden, met wat jullie horen vanaf de orthodoxe kansel, het appelleren aan eigenbelang, de aansporing om jezelf te redden; vergelijk het met het appelleren van de orthodoxe politiek aan alleen begeerte, en kijk of het je niet raakt. Is deze Christus het niet waard dat je hem volgt, heeft deze zaak niet het recht op je hoogste dienstbaarheid? Laten we onszelf daar vandaag aan wijden. Aan dienstbaarheid aan Christus in menselijkheid, aan het binnenbrengen van de verloste wereld, laat ons in navolging van onze vaderen ons leven, onze rijkdom en onze heilige eer aanvaarden.

Deze vertaling mag vrijelijk worden verspreid mits er geen veranderingen in worden aangebracht, er geen geld voor wordt gevraagd en onder vermelding van:

© 2013 Centrum voor Innerlijke Vrede, www.kristalzout.nl

Link

Wijzelf kunnen Vrede bewerkstelligen

Gisteren bij onze beste vrienden kregen we het over de situatie in Syrie en werd een van ons behoorlijk emotioneel over de hele gang van zaken. We hebben er een poosje over gesproken, niet zozeer over de situatie als wel over hoe we met dit soort dingen omgaan. Kwaad worden, van slag raken van nieuwsberichten, emotioneel reageren, daar schiet niemand wat mee op en je wordt er zelf niet gelukkiger van.

Vanmorgen herinnerde ik me opeens het werk met een groep vrienden om het veld in Koeweit energetisch te beinvloeden toen Saddam Hoessein daar binnengevallen was. Hier is het verhaal.

In de tijd van de eerste golfoorlog waren er veel oproepen om “vrede” naar Koeweit te zenden met het denken, en liefst met zoveel mogelijk tegelijk omdat dat het effect met het kwadraat van het aantal deelnemers versterkt (dit is een Universele Wet waar velen op de planeet min of meer bewust gebruik van maken).

“Vrede” zenden naar een oorlogsgebied versterkt echter de gedachte dat er ter plekke GEBREK AAN VREDE zou zijn, wat wel zo lijkt maar niet zo is. Het verslechtert de situatie. Ons hiervan zeer goed bewust zijnde besloten we met een aantal mensen om het anders aan te pakken. We wisten inmiddels dat alles een trilling heeft, dat alle trillingen in het ons omringende veld aanwezig zijn en dat Vrede DUS OOK OVERAL AANWEZIG IS IN DAT VELD. Om Vrede tevoorschijn te brengen zouden we ons moeten afstemmen op de trilling van Vrede in het oorlogsgebied.

Een ander probleem waar we wat aan wilden doen, was dat Saddam Hoessein continu afgeschilderd werd als een monster, een verschrikkelijke vent. Dag en nacht werd dat idee gevoed door de media, dus misschien wel meer dan een miljard mensen haatten deze man. Als iedereen verwacht dat je je op een bepaalde manier gedraagt kun je niets anders doen dan je op die manier gedragen! Met zijn allen waren we ZELF de trilling aan het versterken waarin hij eigenlijk alleen maar steeds gekkere dingen KON gaan doen. Om dit te doen ophouden moesten we logischerwijs een andere trilling in hem gaan versterken.

We hebben de leiders van de golfoorlog geen “vrede” toegestuurd, maar hebben twee dingen gedaan om de energietrilling van alle betrokkenen naar een hogere niveau te brengen. We begonnen met te zeggen of te denken, gericht op steeds de persoon in deze oorlog waarmee we zelf de meeste moeite mee hadden:

“Ik zegen je en Weet dat de Heilige Geest ook in jou is en je Vrede en Harmonie schenkt.”

Als je dit denkt of zegt doe je een aantal dingen:

  • Ik zegen je – de macht om dit te doen heeft ieder mens en je kunt er gewoon voor kiezen om dit te doen,
  • en Weet – je gelooft het niet, je WEET het!
  • dat de Heilige Geest – we delen allemaal hetzelfde Ene veld. Misschien prefereer je hier een andere term of wil je het woord “Heilige” weglaten. Zolang je maar uitgaat van het Ene Veld en je geen weerstand voelt omdat het als liegen aanvoelt kun je die uitdrukking gebruiken.
  • ook in jou is – je verbindt je met de ander, het oordeel valt weg en daarmee de ermee gepaard gaande emoties.
  • en je Vrede en Harmonie schenkt – je spreekt hier een waarheid als een koe uit en liegt niet, want VREDE en HARMONIE  maken deel uit van het Veld. Ze bestaan in de Leegte, dus ook binnenin  atomen, alles en iedereen is opgebouwd uit atomen dus BESTAAN VREDE EN HARMONIE IN IEDEREEN.

De trillingen van vrede en harmonie ZIJN overal, en kunnen overal tevoorschijn worden gebracht in onze realiteit. Dit is de logica van onze Grote Meesters* en maakt deel uit van alles wat ze aan ons hebben doorgegeven, en dit is de manier waarop ze bijvoorbeeld zieke mensen konden genezen.

Na dit gedaan te hebben richtten we onze aandacht op de leiders, waarover zoveel verschrikkelijke dingen werden verteld. We stelden ze ons voor als liefhebbende vaders en opa’s, mannen die van hun vrouw(en) hielden, met mensen die ook echt van hen hielden en wat we verder nog maar konden verzinnen om hun goeie kanten te benadrukken. Wat iemand ook uitvreet, er is altijd wel iemand (of iets) van wie hij/zij zielsveel houdt en andersom, dus dit was ook een waarheid als een koe.

Twee dagen later trok Saddam Hoessein zijn leger terug.

Een jaar of drie later kwam ik een artikel tegen waarin stond WAAROM hij dat had gedaan: die nacht was in zijn droom de profeet Mohammed aan hem verschenen, die hem de opdracht had gegeven zich terug te trekken.

Ik denk nog steeds dat het aan het werk van iedereen op de planeet die hier bewust mee bezig was heeft gelegen dat zijn trilling voldoende omhoog is gegaan, ten eerste om ontvankelijk te zijn voor de droom en ten tweede om de opdracht die hij kreeg, uit te voeren.

Innerlijke vrede is de enige mogelijkheid om vrede te bewerkstelligen in de wereld om ons heen. Iedereen kan dit gedachtegoed op welke (oorlogs)situatie dan ook loslaten. Wil je werkelijk iets doen dan is dit misschien iets voor jou.

Dank voor het lezen. Tot de volgende keer!

  • De leden van onze groep deden dit wanneer ze er maar aan dachten. We kwamen niet bij elkaar op een plek en letten niet op de tijd.
  • Je kunt het zelf doen, je kunt het met mensen om je heen doen, je kunt het met mensen in het hele land, zelfs op de hele wereld doen.
  • Als je in de buurt van Weert woont en je wilt dit samen doen, neem dan contact op dan organiseren we wat.
  • Als je op de titel klikt kom je uit bij een artikel in de Vokskrant dat direct de aanleiding is geweest voor het schrijven van dit artikel.

* Uit een van mijn favoriete boeken: De meesters van het verre oosten, Baird T. Spalding